31 sierpnia 2015

Maultsby – Racjonalna Terapia Zachowania - recenzja Elżbieta Rogalska


           

            Doktor Maxie C. Maultsby jr. Jest profesorem psychiatrii i dziekanem Wydziału Psychiatrii Uniwersytetu Howarda w Waszyngtonie. Profesor w prezentowanej książce wykorzystuje najnowsze osiągnięcia współczesnej psychologii i neurofizjologii. Dlatego na łamach „Racjonalnej Terapii Zachowania. Podręcznik terapii poznawczo-behawioralnej.” profesor Maultsby przedstawia działanie dwóch mózgów : mózgu prawego i mózgu lewego. Omawia ich działanie i  budowę, w odniesieniu do problemów irracjonalnego zachowania.
            Książka naukowa, którą recenzuję jest wydana w 2013 roku, przez wydawnictwo Dominika Księskiego Wulkan, przy współpracy Towarzystwa Psychologii Behawioralnej, w Żninie. Książka jest podzielona według schematu: strona poświęcona wprowadzeniu w dany rozdział, następnie słowniczek trudnych wyrazów pojawiających się w danym rozdziale po raz pierwszy – czyli tak zwany konspekt rozdziału. Wszystkie najważniejsze rzeczy są wytłuszczone, a do każdego rozdziału w formie tabeli lub w formie podsumowania, na zielonym, wyróżniającym się tle, zostały wyróżnione najważniejsze kwestie, np. zasady, przykładowe arkusze. Do każdego rozdziału dołączony jest dodatek, który znajduje się z tyłu książki. Publikacja opatrzona jest w czarnobiałe rysunki.
            Przedstawię, w tym akapicie, o czym jest książka. Książka ta jest przeznaczona dla osób mających trudności ze swoimi emocjami, a chcącymi sobie pomóc. Racjonalna Terapia Zachowania jest tak skonstruowana, że nie koniecznie trzeba terapeuty, żeby dała efekty. Główne metody jakie są zaproponowane to: Metoda 5 pytań zdrowego myślenia, ABCD emocji, Racjonalna Wyobraźnia Emocjonalna, Technika Natychmiastowej Redukcji Stresu, Biblioterapia Racjonalna, RSA- racjonalna samoanaliza, Terapia Simontona, Zdrowa Semantyka, Grupowa Racjonalna Terapia Zachowania. Książka ta umożliwia odnalezienie takich zagadnień jak: ABCD ćwiczenia zachowania, ćwiczenia lęków, ćwiczenia nieznajomości, natychmiastowa pomoc pacjentowi, pacjent a nauka, personalizacja a pacjent, praca z pacjentem zamartwiającym się, wybory emocjonalne a behawioralne, emocje a wykształcenie, emocje wykorzystane do analizy aktualnego problemu pacjenta, dysprozodia,  abcd wyuczonych i niewyuczonych problemów behawioralnych, rozszczepienie mózgu, emocje a fakty, fakty kontrolowane przez postawy, złość jako negatywna myśl, fakty neutralne, fakty a optymalne zdrowie, fakty a spojrzenie racjonalne, definicja apercepcji, definicja myśli apozycjonalnych, znajdziemy informacje zaczerpnięte z prac m.in. M.A. Galabruda, D. H. Barlow, behawioralna diagnoza różnicowa, problemy behawioralne, informacje zaczerpnięte z prac J.S. Farrington, R. C. Prior, J. A. Wada, D. Galin, R. Ornstein, T.G. Bever, de E. Renzi, C. J. Eccles, A. D. Grant, G. Schwartz, J. S. Dimond, R. Gatchel,  J.S. Beritoff, T. J. Lacey, O.D. Hebb, S. Blumstein, L. Festinger, T. Bower, A. M. Gasparrine, P. Henry-Flor, H. K. Pribram,  M. G. Bogen, G. Ross, M. K. Heilman, J. F. Bogen, J.M. Brandsma, S. P. Hall, N. Geschwind, L. A. Wigan,  A. Ellis, A. Hendricks, M. Ravel, L. C. Carpenter, M. Gazzaniga, H.T. Holmes, E. C. Osgood, J. Fowler, J.R. Chiarello, G. Gianotti, E. M. Humphrey, G. Cohen,  B. R. Zajonc, T.R. Costello, Hipokrates, J.W. Grace, M. S. Cox,  G. J. Holland, R. Rayner,  J. D. Graham, H. J. Jackson, L. Werito,  V. C. Hudgins, D. E. Ross, T.D. Graham, M. Crampton, E. A. Davis, W. G. Hohmann,  G. Quinn, o bólu emocjonalnych -  w tym skali bólu emocjonalnego, o terapii z biblią, ćwiczenia abcd mentalne, fizyczne, umysłowe, zachowania niezdrowego, formowaniu cech osobowości, ciele modzelowatym. Lista rzeczy, o których pisze Maultsby w Racjonalnej Terapii Zachowania jest bardzo długa, dowiemy się również o dysonansie poznawczo-emocjonalnym, czyli o dezorientacji i poczuciu, że coś się nie zgadza, po wypełnieniu i zastosowaniu na sobie modelu abcd emocji lub 5 pytań zdrowego myślenia. Ponadto znajdziemy informacje o depresji, dystresie – czyli stresie negatywnym powodującym lęk i przygnębienie, odbierającym energię i chęci do działania. Zaczerpniemy informacji o reedukacji, czyli wyzbycia się wcześniejszych nawyków i nabycia nawyków nowych. Dowiemy się o racjonalnej edukacji, reakcji, nawyków emocjonalnych, uczenia się emocjonalnego, empatii, o założeniach empirycznej nauki. Co robią fakty w czynności mózgu, czy ignorowanie faktów jest szkoliwe? Czy fakty pozwalają oderwać się od sytuacji i skoncentrować właśnie na faktach ? Znajdziemy kontekst wyuczonych problemów behawioralnych w odniesieniu do fobii, czy jest ona zachowaniem wyuczonym? Maultsby opowie nam również o wartości wstępnych formularzy, czyli RSA – Racjonalna Samo Analiza. Poszukujący znajdą podrozdział poświęcony holografii. Osoby, które szukają informacji o cechach zasadniczych interakcji terapeutycznych mogą sięgnąć po tą pozycję. Dowiemy się, z Racjonalnej Terapii Zachowania Maultsby’ego, o tym, że w lewy mózg odpowiada za język oraz spostrzeżenia i samokontrolę, mowę, myśli propozycjonalne, odpowiedzialny jest za prawą stronę ciała, słowa, przetwarzanie. Maultsby zaprezentuje definicje kłamstwa, oraz zaprezentuje ciekawe zjawisko kłamstwa usprawiedliwionego emocjonalnie. Sięgnąć po Racjonalną Terapię Zachowania Maultsby’ego powinny też osoby ,które odczuwają lęk przed lataniem, lęk przed publicznym przemawianiem, przed sztucznością, o tym jak lęk można przezwyciężyć Racjonalną Wyobraźnią Emocjonalną. Maultsby pisze również o medykalizacji świata, a leki według niego niczego nie załatwią, przyćmią tylko, dobrze funkcjonujący mózg. Poruszony został również temat problemu niesprawiedliwości, który toczy większość ludzi, a który jest bardzo destrukcyjny. Maultsby napisał w Racjonalnej Terapii Zachowania również o niezdrowej kontroli To, On, Ona, Oni – czyli obwiniania innych za swoje stany emocjonalne, które są wywołane naszymi myślami. Autor prezentuje wpływ przeszłości na teraźniejszość, porusza kontekst spostrzegania rzeczywistości, rozróżnia przymus od zdrowego myślenia z możliwością wyboru. Maultsby przedstawia terapię Racjonalno-Emotywną, Zespół Ptaka Głuptaka, Test spostrzeżeń Kamerą, Racjonalną samopomoc, Zespół DBTP – dzięki Bogu to piątek. Racjonalna Terapia Zachowania Maultsby’ego jest dobra do samopomocy ze wsparciem terapeuty nawet u osób mających za sobą próby samobójcze.
            Wszystko to jest do odnalezienia w strukturze książki. Rozdziały są następujące: Racjonalna Terapia Zachowania, Ludzki mózg a samokontrola, Rola języka w spostrzeganiu i samokontroli, Racjonalna poznawczo-behawioralna teoria uczenia się, Behawioralna diagnoza różnicowa w RTZ, Jak rozpocząć RTZ, Nawykowy ból emocjonalny, Pomaganie pacjentom w odkrywaniu, co jest dla nich racjonalne, Ocena postępu terapeutycznego, Zdrowe myślenie jako idealny środek uspokajający, Pisemna Racjonalna Samoanaliza (RSA), Racjonalna Wyobraźnia Emocjonalna (RWE). Rozdziały te są prezentowane w następujących częściach: wprowadzenie, neuropsychofizjologiczne podstawy RTZ, stretegie terapeutyczne w RTZ, techniki terapeutycznej samopomocy w RTZ. Dodatkowo autor zamieścił dodatki: pomoce pamięciowe, racjonalna biblioterapia, praca z przekonaniami, zdrowa semantyka, grupowa racjonalna terapia zachowania. Zachęcam do robienia notatek, a najlepiej kserowania informacji na zielonych tłach – jeśli książka, którą przeczytacie nie jest wasza, a wypożyczona. Książka jest droga ale naprawdę opłaca się kupić – zostaje na całe życie, przydatna praktycznie i teoretycznie. Warto zastosować na sobie metody zaprezentowane przez Maultsby’ego w Racjonalnej Terapii Zachowania.



Elżbieta Rogalska 

Polecam również: 
Metoda 5 pytań zdrowego myślenia

autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.
 

30 sierpnia 2015

Juul – Kryzys Szkoły – recenzja Elżbieta Rogalska


 Jesper Juul to duński terapeuta rodzinny i pedagog o światowej renomie. Jest propagatorem poważnego traktowania dzieci, z szacunkiem i wzajemną odpowiedzialnością.  Książka „Twoje kompetentne dziecko” jest bestsellerem na światowym rynku książki pedagogicznej. Na łamach książki „Kryzys szkoły. Co możemy zrobić dla uczniów, nauczycieli i rodziców” J. Juul porusza temat relacji – braku przygotowania pedagogicznego, w zakresie relacji. Relacje te powinny być oparte na zaufaniu, bez reguł relacji, ale relacji prawdziwych, tak żeby uczeń czuł się dobrze i nauczyciel czuł się dobrze.
Poszczególne rozdziały mówią o następujących zagadnieniach, są to zarazem rozdziały (podrozdziały) książki: uczniowie pod presją, dzieci chcą się uczyć, prawo do nauki zamiast obowiązku szkolnego, utrata wspólnych wartości, samodzielne myślenie zamiast wykonywania rozkazów, wychowawcze zadania szkoły, za co odpowiadają rodzice, co mogą szkolni psychologowie, czego potrzebują dzieci, szkolny trójkąt, kobiety przetarły drogę dzieciom, jakich uczniów chcą szkoły, szkoła w defensywie, kompetencje w budowaniu relacji, na czym polegają kompetencje w budowaniu relacji, siła definicyjna dorosłych, sztuka dialogu, czy media są niebezpieczne, praca domowa jako zarzewie konfliktów, otwartość i uznanie, jak można rozluźnić szkołę, rozmowa ze szwajcarskim psychologiem Paulem Kimem, rozmowy z rodzicami, nasza porażka z trudną młodzieżą, nadmiar odpowiedzialności, czy istnieją trudne dzieci, czy tylko my chcemy mieć za łatwo, cała władza w ręce specjalistów, konieczność otwarcia się, posłuszeństwo za wszelką cenę, obiekty pedagogiczne, wiara w siebie a poczucie własnej wartości, kiedy współdziałanie i relacje są udane, kto to jest dobry pedagog, jakie mamy cele wychowawcze, posłuszeństwo czy zdrowie psychiczne, autorytet osobisty nauczycieli, relacja podmiot-podmiot, rzemiosło pedagoga i kompetencje w budowaniu relacji, integralność i współdziałanie, w stronę szkoły jutra, rozmowa z Christophem Schuhmannem, założycielem Szkoły Życia w Hamburgu.
Z formalnego punktu widzenia książka jest „książeczką” – ma tak mały format, czcionka jest do tego duża, w związku z tym te 164 strony można przeczytać góra w trzy godziny. Z jednej strony to dobre rozwiązanie, ponieważ kiedy czyta się wszystko od razu, ma się obraz całości, z drugiej strony rozwiązanie nie jest najlepsze, ponieważ brakuje czasu/miejsca na zastanowienie się nad każdym zagadnieniem oddzielnie. Kompromis to powrót do przeczytanych wcześniej treści. Szczerze powiedziawszy cena w dużej mierze zawiera fakt bycia sławnym, cenionym pedagogiem jej autora. Książka nie daje gotowych rozwiązań, dotyka istotnych zagadnień, pobudza do myślenia nad nimi.
Mój punkt widzenia na temat wartości jakie niesie ze sobą książka jest następujący. Szczególnie istotne wydaje się poruszenie tematu rozróżnienia poczucia własnej wartości od wiary w siebie. Kluczowe zagadnienie to brak na studiach pedagogicznych przedmiotów, które przygotowywałyby do budowania relacji z uczniami, opartymi na wzajemnym zaufaniu i odpowiedzialności, które kształtowałyby odpowiednie kompetencje interpersonalne i umiejętności relacyjne. J. Juul porusza również kwestię braku samokształcenia się nauczycieli, w ich prywatnym zakresie, tyczy się to szczególnie kreatywnego podejścia do dzieci i znajomości najnowszych metod pracy, wychowania. Motywacja to dziedzina, która interesuje mnie w sposób szczególny, dlatego zwróciłam również uwagę na wartość motywowania dzieci przez rodziców, którą J. Juul propaguje w książce „Kryzys szkoły” i zwraca uwagę na jej szczególny brak. Autor sprzeciwia się współczesnemu wychowaniu bez czasu na wychowanie, co niesie ze sobą wartość wyciszenia, spokoju, harmonii, bycia razem tu i teraz. Kształtowanie dialogu, który autor krytykuje, a konkretnie krytykuje jego brak na studiach przygotowujących przyszłych nauczycieli, to kolejne zagadnienie, dla którego warto sięgnąć po tą pozycję. Jak rozmawiać z dziećmi, jak rozmawiać z ich rodzicami i jak rozmawiać z kolegami z pracy, jak zbudować dialog opierający się na mówieniu o sobie, swoich spostrzeżeniach, bez oceniania innych ? J. Juul porusza temat prac domowych, zgadzam się w pełni z tezą zawartą w tym podrozdziale. Doskonale pamiętam czasy prac domowych, rodzice nigdy mnie nie pilnowali, nigdy ich nie sprawdzali – toteż nie miałam powodu by ich nie robić, uznawałam to za swój obowiązek, brałam za nie własną odpowiedzialność – rodzice nie wyręczajcie dzieci z odpowiedzialności za prace domowe. Natomiast ta odpowiedzialność nie może przerodzić się w nadmiar odpowiedzialności, sugerujący brak czasu na odnalezienie siebie, zaspokojenie własnych potrzeb. Kolejną wartością jest podmiotowość, podmiotowość to nic nowego w pedagogice, jednak nadal są szkoły, gdzie dzieci nie są traktowane jako indywidualne jednostki, dlatego i tą wartość warto docenić w prezentowanej pozycji książkowej.   
Podsumowując książka porusza zagadnienia istotne dla współczesnej myśli pedagogicznej. Porusza je pobieżnie, daje światło w kierunku,  w którym pedagodzy powinni kierować swoje badania naukowe, daje światło dla nauczycieli akademickich, sugerując im jakie nowe przedmioty powinni wprowadzić w ramach pracy ze studentami, a może w ramach warsztatów ? Daje również sygnał dla samych pedagogów o samokształcenie się w dziedzinie relacji, komunikacji i dialogu.  J. Juul namawia również do współpracy nauczycieli z rodzicami. Warto sięgnąć po tą pozycję ze świadomością, że nie daje gotowych rozwiązań, a jątrzy tematy, które zdają się być oczywiste ale w praktyce są zaniedbane.

Elżbieta Rogalska

Polecam również z kategori Jespera Juula: 
 Twoje kompetentne dziecko - recenzja
 Dziecko posłuszne czy zdrowe psychicznie ?
 Władza - Siła - Szacunek ?

autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

27 sierpnia 2015

Władza – wiedza – edukacja Elżbieta Rogalska

Opis publikacji:
Dążenie do władzy bez przymusu, władzy zaufania, nie nabudowanej na sile, wiedzy i autorytecie to wyzwanie dla współczesnej pedagogiki. Czas zastanowić się nad dwupodmiotową interakcją między nauczycielem, a uczniem i odpowiedzialności za nią ich obojga. Władza z odpowiedzialnością, edukacja z możliwością myślenia, interakcja z poważnym traktowaniem. Pytanie czy władza, może istnieć bez hierarchii, kontroli i manipulacji? Według definicji – władza to możliwość wywierania wpływu na życie. Wywieranie wpływu to lżejsza forma manipulacji. Władza to uznana prawowitość – zgoda na coś, czego nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Tak jak ojciec manipuluje emocjami dziecka, dopóki ono nie nauczy się, nie zdobędzie wiedzy, na temat zarządzania swoimi emocjami, tak władza manipuluje resztą, dopóki reszta nie zdobędzie wiedzy, pozwalającej jej na przejęcie władzy.


            Władza i wiedza w edukacji formalnie i nieformalnie istniała od  zawsze. Korelaty pomiędzy nimi postaram się przedstawić w dalszej części tej publikacji. Definicyjnie rzecz ujmując :
Władza to według encyklopedii PWN: „władza, w szerokim znaczeniu — stosunek społeczny między 2 jednostkami lub 2 grupami społecznymi, polegający na tym, że jedna ze stron może w sposób trwały i uprawniony zmuszać stronę drugą do określonego postępowania i ma środki zapewniające kontrolę tego postępowania; ”
Wiedza to według encyklopedii PWN: „w najogólniejszym sensie rezultat wszelkich możliwych aktów poznania; w węższym znaczeniu — ogół wiarygodnych informacji o rzeczywistości wraz z umiejętnością ich wykorzystywania;”
Edukacja to według encyklopedii PWN: „ogół czynności i procesów mających na celu przekazywanie wiedzy, kształtowanie określonych cech i umiejętności. ”
Temat władza wiedza edukacja ma uzasadnienie. Władza poprzez kontrolę postępowania przekazuje uczniom wiedze, określone cechy i umiejętności. Dzieje się to zazwyczaj w wyniku wykorzystania swojej wiedzy i umiejętności przez nauczyciela.
            Władza zawsze budziła podziw. Władza była i nadal jest pożądana. To dla władzy wielkie imperia podbijały słabsze plemiona. Dziś dla władzy toczy się wojny np. Iraku, Afganistanie. Współczesność nie przebiera w środkach żeby dojść do władzy. Spójrzmy na terrorystów wyznania muzułmańskiego. Muzułmanie w imię religii – potężnej wspólnoty władzy – zabijają żeby wyzwolić świat z innowierców i zdobyć nad nim ostateczną władzę. Władza sięga również edukacji. To nauczyciel manipuluje emocjami uczniów. Podporządkowuje ich własnej woli. Naturalne zainteresowania spycha na drugi plan, bo w szkole tradycyjnej, ważne jest, żeby dziecko wiedziało to co inni wiedzą. Szkoła tradycyjna chce i sprawia, że przestajemy zdobywać wiedzę z własnej woli. System oceniania, kary i nagrody, metody nauczania głównie oparte na słowie, brak praktycznych odniesień – to rzeczywistość szkół tradycyjnych, zmuszających do podporządkowania. W końcu wiedza to władza.
            Władza jest oparta na wiedzy. Spójrzmy na przestępców nazywanych porywaczami. Ich ofiarami padają najczęściej osoby zamożne. Selekcjonują oni informacje, czy kogoś opłaca się porwać, czy dany łup będzie odpowiedniej wielkości. Kiedy mają tą wiedzę – mają władzę, ponieważ wiedzą jaki jest słaby punkt rodziców - dziecko, dla którego zrobią wszystko. Znowu sięgniemy do przykładu szkoły. W szkole nauczyciel – osoba mająca wiedzę – ma władzę nad uczniami. Dzięki tej wiedzy i władzy może wywierać wpływ i żądać poddaństwa. To od nauczyciela zależy czy uczeń dostanie bonifikatę, zdobędzie umiejętności. To nauczyciel przekazuje wiedzę. Wiedzę ograniczoną, tak żeby uczeń nie mógł zdobyć nad nim władzy.
            Edukacja jako spichlerz, skarbiec, bank wiedzy, niesie ze sobą władzę. Wywołuje określone represje, sankcje w myśl zasady posłuszeństwa i braku myślenia. Brak myślenia- czyli dążenie do braku wytwarzania wiedzy, na rzecz jej przyswajania, z przymusem, jest widoczne w preferowaniu typu egzaminu pisemnego z możliwością wyboru odpowiedzi. Łatwość sprawdzenia ilościowej wiedzy niestety nie przekłada się na jej jakość. Egzaminator natomiast ma poczucie kontroli nad mózgami egzaminowanych. Poczucie kontroli to jeden z elementów rodzącej się władzy. Kontrola nad mózgiem, myślami i emocjami, to główne kryterium, są to „przedmioty” nad którymi mieć władzę to mieć władzę nad światem. Mózg człowieka jest jak silnik samochodu. Jeśli masz władzę nad silnikiem, znasz jego budowę i możliwości – potrafisz manipulować nim tak, żeby wykorzystać pełnię jego możliwości, naprawić go lub będąc „negatywnym bohaterem” uszkodzić silnik przeciwnika. Tak samo jest z mózgiem człowieka. Chcesz mieć władzę musisz mieć wiedzę na temat jego budowy i działania. Dlatego żeby uczeń nie miał władzy nad nauczycielem, ten uczy go schematów myślenia. Kluczem współczesnej edukacji jest brak myślenia i bezwarunkowe, schematyczne wypełnianie testów.
            Pokolenie Y i pokolenie Z są wychowane przez rodziców nie mających czasu na wychowanie. Wychowanie w czasach wychowania się przez wirtualną rzeczywistość i rzeczywistość kapitalizmu to ich czasy młodości. Autorytet niegdyś równał się władzy, dzisiaj trzeba mieć charyzmę. Nikt już nie szanuje nikogo z powodu jego rangi, zawodu, pozycji. Zawód nauczyciela na pewno nie cieszy się poważaniem i tym bardziej nie ma on władzy opartej na chęci słuchania go. Władzę nauczyciel posiada tylko jeśli zastosuje kary i nagrody, ewentualnie zastraszenia. Najczęściej uczniów straszy się dyrektorem i wyrzuceniem ze szkoły. Władza ta to władanie losami uczniów i nauczycieli. Władzy potrzebna jest wiedza, by opierać na wnioskach i przewidywać konsekwencje.
            Władza określa cele wychowania. Jakie cele władza przewiduje w wychowaniu dzieci, w rodzinach, nie mających czasu na to wychowanie? Może wychowanie pokolenia dążącego do ideału zachodu – specjalistów w wykonywaniu poleceń bez zastanowienia. Wychowanków nastawionych na ilość, a nie jakość.
            Podsumowując wiedza rodzi władzę, a władza rodzi wiedzę. Implikacje tych dwóch kategorii opierają się na kontroli, ingerowaniu w prywatność, szczególnie myślenia, oraz manipulowaniu. Manipuluje się wiedzą, mózgami, myśleniem, życiem, zdrowiem, wychowaniem, zainteresowaniami, indywidualnością. Dążenie do władzy bez przymusu, władzy zaufania, nie nabudowanej na sile, wiedzy i autorytecie to wyzwanie dla współczesnej pedagogiki. Czas zastanowić się nad dwupodmiotową interakcją między nauczycielem, a uczniem i odpowiedzialności za nią ich obojga. Władza z odpowiedzialnością, edukacja z możliwością myślenia, interakcja z poważnym traktowaniem. Pytanie czy władza, może istnieć bez hierarchii, kontroli i manipulacji? Według definicji – władza to możliwość wywierania wpływu na życie. Wywieranie wpływu to lżejsza forma manipulacji. Władza to uznana prawowitość – zgoda na coś, czego nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Tak jak ojciec manipuluje emocjami dziecka, dopóki ono nie nauczy się, nie zdobędzie wiedzy, na temat zarządzania swoimi emocjami, tak władza manipuluje resztą, dopóki reszta nie zdobędzie wiedzy, pozwalającej jej na przejęcie władzy.



Literatura: M. Foucault, Gry władzy, tłum. T. Komendant, [w:] Literatura na świecie, nr 6/1988.



Słowa kluczowe: Władza, Wiedza, Edukacja, Pedagogika
Dziedzina: Pedagogika ogólna
Kategoria: Artykuły

autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.