31 grudnia 2015

Śmierć, przestrzeń, czas, tożsamość w Europie Środkowej około 1900 - recenzja Elżbieta Rogalska


            

Opis publikacji: Recenzja książki pod redakcją naukową Karoliny Grodziskiej i Jacka Purchla, pod tytułem „Śmierć, przestrzeń, czas, tożsamość w Europie Środkowej około 1900”. Recenzja prezentuje zagadnienia, tematykę, autorów oraz osobiste zdanie autorki.



 Śmierć, przestrzeń, czas, tożsamość w Europie Środkowej około 1900 - recenzja

Książka „Śmierć – przestrzeń – czas- tożsamość w Europie środkowej około 1900” pod redakcją naukową Karoliny Grodziskiej i Jacka Purchla to zbiór artykułów z 2002 roku, poświęconych cmentarzom. Zapoznanie się z tematyką żałobną z tą publikacją to przejście przez 344 strony różnorodnych kontekstów cmentarnych: mauzolea grobowe, nagrobki, tradycja i symbolizm cmentarny, pomniki nagrobne, cmentarz jako muzeum, cmentarz na wsi, przestrzeń cmentarna, cmentarz podczas emigracji, cmentarz na froncie, cmentarz w ujęciu historycznym i artystycznym, cmentarze Zamoyskie, Żytomierskie, Wiedeńskie, śmierć, cmentarz i żałoba w ujęciu teatralnym, śmierć i sztuka, śmierć i filozofia, cmentarz jako miasto żywych i umarłych – wszystko opatrzone liczną fotografią. Znajdziemy takich autorów jak: Piotr Krakowski, Władysław Stróżewski, Csaba G. Kiss, Urszula Oettingen, Johannes Vorlaufer, Ewa Kuryluk, Rafał Solewski, Helmut Kretschmer, Emil Brix, Oleg Łagowski, Piotr Krasny, Paweł Pencakowski, Marco Pozzetto, Karolina Grodziska,  Leszek Hońdo, Anna Spiss, Anna Król, Dana Borutowa, Janos Gerle, Marta Herucova, Jerzy Żmudziński.
Wszyscy autorzy i wszystkie konteksty zostały przedstawione w artykułach o następujących tytułach: Zagadnienie śmierci w sztuce XIX wieku; O doświadczeniu śmierci; Wariacje na śmierć narodu w Europie Środkowej; Miasto żywych - miasto umarłych. Studium z pogranicza psychologii i kultury; Personalistyczne ujęcie śmierci w dziele filozoficznym Fridolina Wiplingera; Od śmierci będącej sztuką do sztuki śmierci. Refleksje o śmierci i sztuce; Śmierć w sztuce Tadeusza Kantora; Śmierć w Wiedniu - wiedeńskie praktyki pogrzebowe od XVII do XX wieku; Śmierć w secesyjnym Wiedniu; Cmentarz w Żytomierzu; O rozważnym i romantycznym ukształtowaniu cmentarzy w Ordynacji Zamojskiej około roku 1808; Cmentarze I wojny światowej - geneza ideowa rzeczywistości historycznej i artystycznej; Austriackie i włoskie cmentarze na froncie nad Soczą podczas pierwszej wojny światowej; Grób emigranta na nieswojej ziemi; Przestrzeń żydowskiego cmentarza; Wiejskie cmentarze w Polsce; Cmentarz - muzeum; Pomniki nagrobne projektowane przez Dusama Jurkovica; Tradycja i symbolizm węgierskich cmentarzy na przełomie wieków i dzisiaj; Nagrobki na słowackich cmentarzach w Kotlinie Karpackiej; Mauzolea grobowe ziemiaństwa polskiego w XIX i XX wieku.
Artykuły w przejrzysty sposób prezentują wspomniane zagadnienia. Pozwalają na osobistą refleksję. Wszystkie są opatrzone fotografiami, do których odnoszą się zamieszczone w artykule treści. Każdy temat jest wyeksplorowany do końca. Narzucony temat w tytule określa w pełni kolejne części artykułu, każda jego część dotyczy danego zagadnienia, nie występują wzmianki o czymś innym, co powoduje harmonię i poczucie dosadnego ujęcia. Kontekstów dotyczących cmentarza, żałoby i śmierci jest co niemiara, dzięki temu czytelnik ma poczucie, że odnalazł to czego szukał. Oznacza to, że praca zbiorowa jest wynikiem wieloletniej pracy współautorów, którzy, jako całość, stworzyli książkę o szerokim wachlarzu kontekstów.
Książkę pod redakcją Karoliny Grodziskiej i Jacka Purchla polecam miłośnikom tanatopedagogiki, tanatologii i  historykom, oraz osobom chcącym zajmować się tematyką cmentarną. Szczególnie przydatna do antropologii – rozumianej jako na przykład antropologia kultury czy antropologia edukacji; pedagogika ogólna również nie przeszłaby obojętnie wobec tematu żałoby i śmierci, podobnie pedagogika specjalna i społeczna.


Elżbieta Rogalska


Literatura:
Grodziska K., Purchla J., Śmierć, przestrzeń, czas, tożsamość w Europie Środkowej około 1900, Kraków 2002, wyd. Antykwa. 

autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

28 grudnia 2015

H. Webb - Emilka Piórko i Gwiezdne schody Elżbieta Rogalska

 



Historia jest nietypowa, na pewno jest to walor dla młodych czytelników. Można przeczytać jednym tchem, w półtorej godziny. Nadzwyczajnie wymyślną historią nie jest - przenosimy się do magicznego świata wróżek (temat oklepany), ale porusza bardzo trudny temat pedagogiczny, jakim jest pojawienie się dziecka biologicznego w rodzinie, w której jest dziecko adoptowane. 



autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

27 grudnia 2015

Okno - Ireneusz Iredyński Elżbieta Rogalska



Los pisarza bojącego się wydać nową książkę. Znajdziemy również: nieco emancypacji, związek partnerski (miedzy kobietą a mężczyzną), psychologie (np. stawianie siebie w tryb ofiary); alkoholizm - dużo egzystencjalnych problemów. Pedagogika egzystencjalna wpisuje się w jej ramy: empatia troska? czy niespełniona zemsta? Patologia niewątpliwie.



autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

25 grudnia 2015

Psychologia relacji - Mateusz Grzesiak Elżbieta Rogalska


Mateusz Grzesiak jak zawsze dopasowuje język pisany pomiędzy kod ograniczony a kod rozszerzony, co wiąże się z przejrzystością odbioru treści. Dużo praktycznych odniesień, choć i teorii nie brakuje. Sporo ciekawych rozwiązań i narzędzi potrzebnych do rozwikłania problemów z komunikacją wewnątrz rodziny. Pozycja obowiązkowa dla świadomych partnerów. Większość proponowanych pytań jest przydatna, tak naprawdę, nie tylko w związku ale dla singli również.


autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

24 grudnia 2015

Krytyka vs feedback, a konformizm – analiza zestawionych pojęć Elżbieta Rogalska




Opis publikacji: Artykuł porusza temat rozróżnienia pojęć krytyki, jako hejterstwa i feedbacku, jako krytyki konstruktywnej. Rozważania na temat tych pojęć, autor opiera o założenia konformizmu.


Pragnienie aprobaty i bycia lubianym
Przesiąkło mnie do szpiku kości
Dlatego jątrzę i błądzę po forum
Udaremniam nadzieję feedbackowych postów
Krytykuję dla przyjemności spoglądania
W wymiar przestrzennej obcości
Ludzi zza ekranu[1]


            Współczesny świat jest odbierany coraz częściej jako świat pełen nienawiści, którego idealnym odzwierciedleniem jest zjawisko hejterstwa: „Hejterstwo zatem kojarzy się przede wszystkim z przejawami nieuzasadnionej agresji, złośliwości i nienawiści obserwowanymi w wirtualnym świecie. Pojęcie to coraz częściej pojawia się jednak w codziennym użyciu, odnoszone do jakiejkolwiek krytyki. Przez to zaciera się granica pomiędzy społecznie akceptowalną formą krytyki, a tą już uznawaną za obraźliwą.”[2] Granice mają to do siebie, że są objęte w pewne ramy, które obowiązują, a ten kto je przekracza, uznawany jest za odmieńca. Istnieją więc granice krytycznego odniesienia, które współcześnie przestają obowiązywać. Nie każda krytyka bowiem jest konstruktywna, jak i nie każda krytyka jest hejterstwem. Podstawowym założeniem artykułu jest ukazanie różnicy między krytyką (rozumianą jako hejterstwo), a feedbackiem (krytyką konstruktywną). Pobocznym celem jest zestawienie konformizmu/jego braku,  w odniesieniu do tych pojęć.
            Krytycyzm leksykalnie pochodzi od słowa criticus[3], które oznacza osądzający; definicyjnie krytycyzm to „Postawa umysłowa człowieka polegająca na poszukiwaniu racji wszystkich przekonań cudzych i własnych oraz na gotowości do zmiany własnych przekonań i znanych twierdzeń z chwilą pojawienia się nowych zaprzeczających im dowodów.”[4] Krytyka wywodząca się ze słowa krytycyzm, opiera się o jej założenia. Ramy tego artykułu za krytykę będą ujmować słowo feedback, które oznacza krytykę konstruktywną, opartą na faktach, argumentach i dowodach. „Zamień krytykę na feedback i pomóż Polakom wydostać się z wzajemnej, bratobójczej wojny.”[5] Mateusz Grzesiak odnosi się patriotycznie do zagadnienia feedbacku, lokując krytykę – rozumianą jako hejterstwo – w ramach degradacji innych, umożliwiającej poprawę samooceny. Nawołuje do zmiany nastawienia hejterskiego, na konstruktywną krytykę. Stanowisko to pozwala wyzbyć się jednego z konfliktów komunikacyjnych[6].
            Hejterstwo w ramach artykułu oznaczać będzie postawę człowieka, nastawionego krytycznie do danego zjawiska, używającego wobec niego negatywnych odniesień, nie uargumentowanych, nie popartych dowodami, przejawiających często stanowisko konformistyczne. Konformizm będzie oznaczał uzyskiwanie aprobaty innych dzięki poddaniu się fali hejterstwa[7]. 
            Przykładowo weźmy pod uwagę sytuację, w której dwaj mężczyźni zaczynają kłótnię na forum, na któryś z konkretnych tematów. Przeradza się ona  w wymianę obelg. Nowy użytkownik forum loguje się i czyta ów przejaw hejterstwa. Widzi zadowolenie innych użytkowników, wypowiedziami jednego z dyskutantów. Chce uzyskać kilka punktów u stałych bywalców forum i hejtuje wraz z innymi. Jest to właśnie przejaw konformizmu, wywołanego chęcią bycia lubianym, w wyniku poddaje się wizji większości i hejtuje wraz z nimi. Rozważmy ten przykład z perspektywy osoby kierującej się konstruktywną krytyką. Osoba przejawiająca feedback loguje się na forum i tworzy własne stanowisko, wyszukuje argumenty i opiera się na faktach, zadaje dodatkowe pytania, analizuje je i wysnuwa wnioski.
            Podsumowując kierowanie się emocjami i impulsami, powoduje chęć zabłyśnięcia, które prowokuje pojawienie się konformizmu; wówczas zetknięcie z hejterstwem powoduje jego rozrost, a więc przyłączenie się do fali niekonstruktywnej krytyki. Degradacja innych sprzyja poprawie własnego wizerunku, we własnych oczach. Konstruktywna krytyka, nazwana w ramach artykułu feedbackiem, opiera się na racjonalności: faktach, dowodach, argumentach; pozwala na zadawanie pytań i udzielanie odpowiedzi. Konsekwencją feedbacku jest brak konformizmu, z równoczesną poprawą własnego wizerunku w swoich oczach i być może w oczach innych. Poezja pełni funkcję oczyszczającą[8], w związku z tym przytoczony na początku artykułu wiersz, jest odzwierciedleniem duszy osoby, która ma dość świata pełnego obelg, jest sprzeciwem wobec szerzącego się hejterstwa internetowego świata.

Elżbieta Rogalska



[1] Autor: Elżbieta Rogalska
[3] K. Synak, Krytyka w procesie dydaktycznym, w: "Oeconomica" 273(56)/ 2009, s. 179-186.
[4] W. Okoń, Nowy słownik pedagogiczny, Warszawa 2009, Wyd. Żak, s. 189.
[5] M. Grzesiak, Psychologia relacji, czyli jak budować świadome związki z partnerem, dziećmi i rodzicami, Gliwice 2016, wyd. Helion, s. 214.
[6] Tamże.
[7] Tamże, s. 212.
[8] Pisał o tym Arystoteles. 


autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

23 grudnia 2015

Polecam na Święta 2015r. Elżbieta Rogalska


Święta się zbliżają, to już w czwartek. W związku z tym życzę wam drodzy czytelnicy spokoju, ciszy, szczęścia, radości, miłości, dobrej atmosfery bez alkoholu, dobrego jedzenia, fajnych prezentów, chwili tylko dla siebie.

Na święta polecam książkę "W blaskach gwiazdy betlejemskiej", idealna dla każdego wieku :) historyjki adekwatne do sytuacji, pobudzają do fantazjowania, poruszają wyobraźnię i szare komórki. 




Wesołych świąt



autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

20 grudnia 2015

Poetyka - Arystoteles Elżbieta Rogalska


Wielość ciekawych sformułowań i myśli; oraz fakt pionierstwa Arystotelesa w ujęciu poetyki, sugeruje iż jest to arcydzieło i taką też ocenę wystawiam. Krótkie dzieło, ale pełne na ówczesne czasy, nowości i świeżego spojrzenia. Dzisiaj może nie zachwycać, ale kontekst historyczny, przy czytaniu dobrze jest ujmować. Trochę filozofii, trochę literaturoznawstwa i gatunków literackich. Charakterystycznym jest brak odniesienia do liryki. Arystoteles szczególnie mocny nacisk kładzie na tragedię. Wznosi wzmiankę o epopei. Dla pedagogiki przydatne w odniesieniu np. do podstaw wiedzy o języku polskim.


autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

19 grudnia 2015

M. A. Collins Z archiwum X. Chcę wierzyć Elżbieta Rogalska


Akcja za akcją, a tak poza tym, to słaba w ujęciu językowym, słaba w ujęciu przygodowym; Dobrym akcentem książki jest natomiast fakt, że serial i film Z archiwum X jest znany i spora grupa osób tęskni za Mulderem i Scally. Natomiast jako thriller nie dorasta do pięt "Milczeniu owiec" Thomasa Harrisa; jako publikacja detektywistyczna nie dorasta do pięt Agathcie Christie... Dlatego ocena to tylko przeciętny, co doskonale oddaje jej koloryt językowo-twórczy. Osobom ciekawym jak potoczy się historia głównych bohaterów, piszę: sięgnijcie, a być może uwierzycie. 


autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

17 grudnia 2015

Zorganizowana i skuteczna postawa rodzicielska – analiza zagadnienia Elżbieta Rogalska




Opis publikacji: Artykuł prezentuje charakterystyczne cechy rodziców prezentujących postawę rodzicielską zorganizowaną i skuteczną, oraz obraz dziecka, który powstaje  w wyniku takiego wychowania. Zawarty jest również przykład obrazujący, jak ważna jest rola nauczyciela w wychowaniu ucznia.



             Rodzina jest całością elementów zebranych razem, których łączy pokrewieństwo biologiczne, oraz prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. Pedagogiczna literatura określa rodzinę jako system wychowawczy[1], co oznacza, że rodzina wychowuje dziecko, w konkretny sposób, zaraz po,  a może i przed, szkołą.
Rodzina nie jest odosobnionym czynnikiem społecznym, żyje bardziej lub mniej skonfrontowana z różnymi wspólnotami, np. sąsiadami, pracodawcami, nauczycielami. Florian Znaniecki określił to środowisko mianem środowiska społecznego: „ogół grup i jednostek, z którymi w ciągu swego życia osobnik styka się prywatnie lub publicznie, bezpośrednio lub pośrednio, przelotnie lub trwale, osobiście lub rzeczowo.”[2] Środowisko społeczne jest również jednym ze środowisk wychowujących, a więc ma wpływ na dziecko; ma również wpływ na rodziców. Jednostki, które są silnie podatne na działania środowiska, dają się łatwo manipulować, przenoszą wizje, zaczerpnięte ze spotkań ulicznych, bycia człowieka, na ramy rodziny. Tak powstają różne postawy rodzicielskie, które mają ogromny wpływ na rozwój dziecka. Artykuł ten będzie analizą jednego z typów postaw rodzicielskich – postawy zorganizowanej i skutecznej.
Charakterystyka postawy rodzicielskiej zorganizowanej i skutecznej jest następująca. Rodzice są silnie kontrolujący, sprawują władzę absolutną, wiedzą gdzie jest dziecko, co robi, o której godzinie, a nawet z kim przebywa. Ten typ postawy rodzicielskiej ma bardzo wysoki poziom surowości wobec potomstwa. Dziecko musi spełniać określone wymagania, do których rodzice go mobilizują. Mobilizacja ta odbywa się z ogromnym zaangażowaniem rodziców, poświęcają oni dużo uwagi swojemu dziecku, dodają mu odwagi, chwalą i nagradzają za dokonane wysiłki[3]. Rodzice, przejawiający postawę zorganizowaną i skuteczną, podczas rozmowy z dzieckiem nie poddają się emocjom, rozmawiają spokojnie i rzeczowo. W wyniku tak sprawowanego wychowania, dziecko jest wzorowym uczniem, maszyną do spełniania rozkazów[4], bez własnego zdania, rzadko wyrażającą to co myśli, bo według rodziców powinno myśleć tak jak oni. Bywa, że są to dzieci nieśmiałe, mimo sukcesów, talentów i umiejętności. Dzieci nie sprawiają praktycznie żadnych kłopotów, ponieważ nie lubią się wychylać, jest to niezgodne z dobrze ułożonym zachowaniem człowieka kulturalnego – według wizji ich rodziców. Dzieci cechuje również wysoki poziom moralności i sumienia; są nadmiernie odpowiedzialne, bywają przywódcami – choć najczęściej kryją swoją dominację i przybierają pozę uległości. Bywa, że nie akceptują siebie, wówczas trafiają do psychologów, w końcu zaangażowani rodzice chcą mieć zdrowe psychicznie dzieci, wzorowe roboty do wykonywania poleceń, idealnych pracowników, najlepiej urzędów państwowych.[5] 
Przykładem może być idealny uczeń, który chodzi na wszystkie zajęcia, zawsze jest przygotowany, pomaga kolegom i spełnia wszystkie prośby nauczyciela. Dziecko, wychowane przez rodziców prezentujących postawę rodzicielską zorganizowaną i skuteczną, zgłasza się do wszystkich pytań lub siedzi cicho, ale spytane zawsze odpowiada poprawnie. Kiedy nauczyciel pyta o uczestnictwo w danym kole, czy konkursie, uczeń zgłasza się na wszystkie możliwe opcje. Jest to dziecko bardzo ambitne i chcące prezentować swoje umiejętności. Rodzice przekazali mu ciepło i wsparcie, a podczas rozwiązywania problemów kierowali się niskim lękiem, co u dziecka wywołało poczucie bezpieczeństwa. Drugim odłamem tego typu postawy rodzicielskiej, jest dziecko, które nie otrzymało wsparcia, dodatkowo w połączeniu z niskim poziomem lęku u rodziców i wysokim poziomem sprawowania przez nich władzy, stało się nieśmiałe i ciche. Nauczyciel pełni więc niebagatelną rolę, w której albo stymuluje ambitność dziecka, albo wypracowuje metody pozbycia się blokady, hamującej dziecka predyspozycje.
Podsumowując postawa rodzicielska zorganizowana i skuteczna cechuje się przede wszystkim brakiem przyzwolenia na własne zdanie dziecka, dodawaniem dziecku ciepła i wsparcia, oraz wysokim zaangażowaniem rodziców, przy niskim nakładzie emocji. W wyniku dziecko jest ambitne i przywódcze, bądź ambitne i nieśmiałe. Współczesny typ wychowania dziecka, wydaje mi się być, w sposób dominujący, właśnie zorganizowany i skuteczny. Rodzice zapisują dzieci na jak najwięcej dodatkowych zajęć, chcąc by ich pociechy jak najwięcej osiągnęły i przyjęły jak największą ilość umiejętności; są wymagający i wymagają poddania się ich kontroli i władzy.

Elżbieta Rogalska


Literatura:
Kawula S., Studia z pedagogiki społecznej, WSP, Olsztyn 1996.
Kołakowski A.  (red.), Zaburzenia zachowania u dzieci. Teoria i praktyka, Sopot 2014, GWP.
McWhirter  J. J. (red.), Zagrożona młodzież. Ujęcie kompleksowe dla pracowników poradni, nauczycieli, psychologów i pracowników socjalnych, przeł. H. Grzegołowska – Klarkowska, A. Basaj, Warszawa 2001, wyd. Parpa.
Znaniecki F., Socjologia wychowania, t. 1, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2001.



[1] S. Kawula, Studia z pedagogiki społecznej, WSP, Olsztyn 1996.
[2] F. Znaniecki, Socjologia wychowania, t. 1, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2001.
[3] A. Kołakowski (red.), Zaburzenia zachowania u dzieci. Teoria i praktyka, Sopot 2014, GWP.
[4] Pisał o tym M. Foucault i M. Chutorański analizujący twierdzenia Foucaulta.
[5] J.J. McWhirter (red.), Zagrożona młodzież. Ujęcie kompleksowe dla pracowników poradni, nauczycieli, psychologów i pracowników socjalnych, przeł. H. Grzegołowska – Klarkowska, A. Basaj, Warszawa 2001, wyd. Parpa.


autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.