28 marca 2016

Maksimum osiągnięć - Briana Tracy'ego Elżbieta Rogalska

Kolejna książka z zakresy dobrych rad Tracy'ego ;) 







 


"Maksimum osiągnięć" - Briana Tracy'ego to książka o tym jak dojść do maksymalnego wykorzystania potencjału w nas będącego, przy okazji wyzwolenia motywacji u innych, tak by po ciężkiej pracy uzyskać zamierzony cel...

Spełnienia tego wszystkiego wam życzę :)

autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.


26 marca 2016

Brain Tracy - Zjedz tę żabę. 21 metod podnoszenia wydajności w pracy i zwalczania skłonności do zwlekania Elżbieta Rogalska


Dawno nie pisałam, z braku czasu.
Brak ten sprawił, że postanowiłam nauczyć się zarządzania swoim czasem. 
Dlatego przedstawiam wam książkę: "Zjedz tę żabę" Briana Tracyego :)




Brain Tracy - Zjedz tę żabę. 21 metod podnoszenia wydajności w pracy i zwalczania skłonności do zwlekania. 

Jasno, konkretnie, z opisem. Czas rady wcielić w życie. Szukałam książki do planowania swojego czasu i odnalzałam, tak więc:
Z POWROTEM DO PRACY
Polecam każdemu kto chce znać proste i konkretne sposoby zarządzania swoim czasem. 
autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

17 marca 2016

Psychologia i Dydaktyka – orientacja interpretatywna Elżbieta Rogalska





Psychologia i Dydaktyka – orientacja interpretatywna



            Podstawowym celem artykułu jest zaznajomienie czytelników z terminem orientacja interpretatywna.  Współczesna szkoła w Polsce jest nadal nastawiona na model behawiorystyczny. Opiszę w artykule orientację opartą o model konstruktywistyczny w dydaktyce nauczania, zadam pytania które są specyficzne dla orientacji interpretatywnej oraz przedstawię przykład.

Orientacja interpretatywna w modelu konstruktywystycznym
            Orientacja interpretatywna jest ukierunkowana bardziej na model konstruktywistyczny w dydaktyce kształcenia. Opiera się o zasady metodologii jakościowej, woli opisywać zastaną sytuację, to co widzi. Refleksje również są oparte na przedstawieniu danej sytuacji. Kiedy zjawisko, rzecz, sytuacja… zostaną opisane, orientacja interpretatywna stara się wyjaśnić: czemu jest tak jak to zostało opisane. Orientacja interpretatywna opiera się o teorię psychologii, w której odnosi się do umysłu uczniów. Stara się odpowiedzieć na pytanie: Co teraz dzieje się w umyśle ucznia? W jaki sposób uczeń rozumuje? Jak zinterpretować to co uczeń mówi? Co uczeń miał na myśli, mówiąc… ? Pedagogiczny punkt odniesienia w orientacji interpretatywnej to refleksja na temat: Kiedy uczę w ten sposób, kiedy uczę danego materiału to co uczeń zyskuje dla swojego rozwoju, co to wniesie do jego życia ? Jeżeli zwracam się do niego w określony sposób to jak on to odbierze? To ciągła analiza procesu nauczania, analiza relacji które panują w klasie, to ciągła refleksja nad tym jak nauczyciel naucza. Zajęcia oparte na dydaktyce zorientowanej interpretatywnie nie są oparte o żaden wzór. Nauczyciel reaguje domyślając się co uczeń miał na myśli, to nauczyciel interpretuje tok rozumowania ucznia. Uczeń nie stara się opracować zadania w myśl sposobu jego rozwiązania przez nauczyciela, sam dochodzi do rozwiązania danego problemu, sam dobiera sposób w jaki go rozwiąże, metodę dzięki której to osiągnie. Nauczyciel i sam uczeń nie wiedzą, czy taki a nie inny sposób rozwiązania problemu wpłynie korzystnie na dziecko, czy też negatywnie. Orientacja interpretatywna uznaje nauczanie, które jest oparte na procesie naturalnym, mającym sprawić, że uczeń poradzi sobie w życiu i przetrwa, będzie umiał przystosować się do środowiska, mimo braku narzuconych schematów myślenia. Orietnacja interpretatywna opiera się o obserwacje otoczenia, jego analizę, podjęte kroki działania oraz refleksję nad tym do czego działanie to doprowadziło. Przykładem mogą być zajęcia, podczas których klasa wychodzi do parku. Dzieci idą i przypatrują się napotkanym zjawiskom przyrody, słuchają. Nauczyciel jest osobą, która w razie pytań uczniów odpowiada, ale nigdy nie narzuca im zadań typu:  stójcie grzecznie, w parach obok tego drzewa, to drzewo nazywa się Kasztanowiec. Nauczyciel może opowiedzieć o drzewie, podać jego nazwę, pod warunkiem, że dzieci o to zapytają. Można przygotować uczniom zadania, odnajdź drzewo które wygląda… 

Krótkie podsumowanie 
            Podsumowując orientacja interpretatywna w swoim założeniu określa co uczeń jest w stanie zaobserwować, przeanalizować i działać. Opiera swoje rozumienie na opisie co dzieje się w umyśle ucznia, co uczeń zyskuje dzięki nauczaniu. Jest to opis świata, w którym aktualnie znajduje się człowiek. Nauczyciel ma zadanie domyślać się co uczeń miał na myśli interpretując w ten sposób rzeczywistość. Moim zdaniem model interpretatywny jest trudny do realizacji w warunkach szkół publicznych. Bez zastanawiania co zrobić żeby było lepiej – nie byłby możliwy rozwój pedagogiki. Dlatego orientacja interpretatywna powinna być łączona z orientacją behawiorystyczną (z pewnym wzorami i ustaleniami narzucanymi z góry) aby móc w pełni sprawnie funkcjonować i prowadzić do rozwoju i braku stagnacji.

Literatura:
Klus-Stańska D. (2010), Dydaktyka wobec chaosu pojęć i zdarzeń, Warszawa, wyd. Akademickie ŻAK.
Juul J. (2014), Kryzys szkoły. Co możemy zrobić dla uczniów, nauczycieli i rodziców?, tłum. D. Syska, Podkowa Leśna, Wyd. MiND.
Rubacha K. (2008), Metodologia badań nad edukacją, Warszawa, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne.



autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

10 marca 2016

Analiza książki „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej” M.A. Kardyni, P. Rogoziński Elżbieta Rogalska





Opis publikacji:
Artykuł przedstawia zawartość książki pt. „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej” autorstwa M.A. Kardyni i P. Rogozińskiego. Artykuł uświadamia wartość tego gatunku poezji dla współczesnych rozterek egzystencjalnych człowieka.



Analiza książki „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej” M.A. Kardyni, P. Rogoziński


            Analiza, którą przedstawię poniżej będzie prezentować zawartość książki Mieszka A. Kardyni oraz Pawła Rogozińskiego pod tytułem „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej”. Poprzez ukazanie zawartości książki artykuł ten ma na celu zwrócenie uwagi czytelnika na problemy egzystencjalne, na problem braku ciszy w kulturze chaosu, w obliczu globalizacji, kultury instant, kultury spektaklu – o których tak wiele pisał Zbyszko Melosik. Pobocznym celem jest zapoznanie czytelnika z poezją protomistyczną.
            Mieszko A. Kardyni i Paweł Rogoziński napisali wspólnie jeszcze wiele pozycji literackich. Między innymi: „Historia literatur latynoamerykańskich. Literatury prekolumbijskie.” , „czerwony/rojo. poezja latynoamerykańskiego surrealizmu (antologia)”. Tytuły wskazują, że autorzy wybierają tematy związane z latynoamerykańską literaturą. Prezentowana książka również jest powiązana z tym typem literatury. „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej.” – jest poświęcona temu nurtowi ale tylko w ujęciu twórców latynoamerykańskich i im pokrewnych. Jak sami autorzy piszą jest to poezja interiorystyczna – co oznacza nastawienie do wewnątrz. Protomiści szukają prawdy w zagłębianiu się we własne wnętrze, pragną odkryć największą tajemnicę świata – czego wyrazem, w tym przypadku, są wiersze.
            „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej” zaczyna się wstępem. Następnie następuje prezentacja wierszy. System jaki obrali autorzy to krótka prezentacja autora na jednej stronie, na kolejnych jeden bądź kilka jego utworów. Pierwsze wiersze są autorstwa Luisa Hernandeza: „W wilgotnej kałuży”. Maria del Carmen Soler przedstawia „Słowo”, „Oczy poety”, „Mistycy”, „Nie jesteśmy sami”. Clara Janes to kolejny autor, tym razem oferuje: „Róże ognia” rozciągające się na kilka stron. Guillermo Perez Castillo zaprasza do odwiedzenia jego świata pod następującymi tytułami: „Pieśń o skale”, „Przemienienie”, „Złorzeczenie”, „Pieśń o cieniu”. Pablo de Jesus wyraża tajemnice w utworze: „Eidos”. David Escobar Galindo stworzył wręcz własny „Modlitewnik” składający się z czterech aktów, w prezentowanej książce przedstawia również utwór „Umarł człowiek”. Marco Martos poszukując jedności z Bogiem, wyraził chęć pojednania się z nim w utworze: „Mroczna noc”. Leon David dokonuje analizy badawczej egzystencji człowieka w utworze: „Maria”. Teresita Hernandez poszukuje światła Bożego w utworach: „Prawda”, „Proch gwiazd”, „Anioły z marmuru”. Natomiast Carmen Riaza wyraża miłość do stwórcy w utworze: „Ale istniejesz…”, „Każda chwila była okrutna”. Freddy Bretón Martinez przywołuje miłość od stworzyciela w utworze: „Samarytanka”, „Wieczerza”. Blas Jimenez łączy poszukiwania tajemnicy z obcością kosmosu w utworach: „Akceptacja”. Angel Rivera Juliao prezentuje utwory: „Podróż ku światłości” oraz „Gość pierworodny”. Jose Nicas Montoto oferuje wiersz z biblijnym szlifem, który nosy tytuł: „Oświecony”. Johanna Goede posługuje się językiem symboli w drodze ku prawdzie: „Droga”, „Fragmenty”, „Modlitwa”, „Kobieta”. Servido Candelaria stara się opisać dzieło stworzenia w utworze pod tytułem „Strumień”, by następnie dokonać „Refleksji”. Jose Maria Munoz Quirós czerpie dużo z tradycji mistycznej, stara się ukazać tajemnice w utworze: „Słowo w ogniu”. Miguel Angel Duran pochodzi z Republiki Dominikany i prezentuje utwór: „Poszukiwanie”, „Pierwsze owoce”, „Prymicje”. Tulio Cordero ksiądz napisał: „Asceza”, „Niekiedy noc i jej zwierciadła”. Maria del Carmen Rodriguez Luna poszukuje prawdy o kobiecie, czego wynikiem są wiersze: „Światłość ciał”, „Martwe Ogniste Drzewa”. Carmen Perez Valerio oferuje zrozumienie sensu Istnienia w utworach: „Niekończący się taniec”, „Obecność”, „Wilia”. Pedro Jose Gris myśliciel, eseista i poeta pochodzący z Republiki Dominikany prezentuje utwór pod tytułem „Przypadek istnienia”. Teodoro Rubio prezentuje utwory: „Gdy rozlegnie się Twój głos”. Natomiast Iki Tejada prezentuje rozumienie transcendencji w utworach: „Powiew Twej dłoni”, „Bolesne oddanie”. Daniel Baruc przywołuje estetykę wieczności w utworach: „Tylko Bóg”, „Jedno jest życie”, „Niebem przepełniony”. Jaime Tatem Brache oddaje sedno metafizyczne w utworach: „Dzieło Twoich rąk”. Juan Miguel Dominguez poszukuje prawdy zbłąkanych nieskalanych dusz, a tego wyrazem są jego utwory między innymi: ”Pozwalasz się dostrzec w zagajniku”, „List, który można wysłać kilka razy”. Mónica Galleano Lehmann to autorka zafascynowana wiersza Safony, w niniejszej książce prezentuje utwory: „Pokora”, „Kropla nieba”, „Krzyk duszy”. Jose Acosta opowiada o przekraczaniu czasu, w utworze pod tytułem „To okno”. Angel Dario Carrero poszukuje siebie w pędzie między prostym a wzniosłym, w zebranym tomiku znajdziemy jego utwory pod tytułem: „Stworzony”, „Wieczność”, „Tak wolę”. Kolejnym autorem jest Fausto Leonardo Henriguez, który w utworach stara się przekazać moc wszechświata, w prezentowanej książce wybrano utwór „Zakochany ptaszek”. Roberto Jose Adames psycholog sądowy i specjalista w zakresie praw człowieka napisał między innymi: „Bezkresna modlitwa”, „Noc”, „Wiersz”. Valentin Amaro prezentuje: „Ujrzałem Cię dzisiaj jak we łzie stępujesz”. Belkis Torres przepełniony duchem mistycyzmu prezentuje jego odzwierciedlenie w utworze: „Głos mistrza”. Ramón Fari Rosario poszukuje prawdziwej miłości, a podczas tych poszukiwań napisał: „Słowa”. Ayerim Villanueva posługuje się estetyczną zmysłowością, przykłady to: „Bez Ciebie zagubić się mogę”. Emilio Rodriguez Gonzalez poszukuje wieczności, a wyniki tych poszukiwań można znaleźć w utworze: „Blask”, „Scenariusz”, „Manifest”, „Odległe echa”. Wszystkie prezentowane utwory odnoszą się do zbawiciela i są napisane przez latynoamerykanów.
            Podsumowując książka autorów M.A. Kardyni i P. Rogozińskiego to religijne utwory latynoamerykańskie poświęcone poezji protomistycznej. Nie jestem zwolennikiem wplatania religii do poezji. Jednak gatunek prezentowany w pozycji literackiej „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej”, najprościej rzecz ujmując, nie ma wyjścia, jest skazany na mistyczność związaną z transcendencją ujętą w ramy danej religii.



Kategoria: Artykuł
Dziedzina: Pedagogika Ogólna, Edukacja Polonistyczna
Literatura:
Kardyni M.A, Rogoziński P., „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej”, Kraków 2013r.
Melosik Z., „Teoria i praktyka edukacji wielokulturowej”, Kraków 2007r.
Orzelska J., „W stronę pedagogiki istotnej egzystencjalnie”, Kraków 2014r.
Maliszewski K., „Nowa poezja polska 1989 - 1999”, Wrocław 2005r.
Szkudlarek T., Melosik Z., „Kultura tożsamość i edukacja. Migotanie znaczeń”, Kraków 2010r.


Elżbieta Rogalska 

3 marca 2016

Kształcenie jako podstawowe pojęcie i kategoria pedagogiczna Elżbieta Rogalska




Opis publikacji: Artykuł przedstawia kształcenie jako podstawowy termin i kategorię pedagogiczną. Publikacja zestawia ze sobą definicje różnych autorów i przedstawia wzięte z nich ogniwa do całości definicji. Omówienia poszczególnych definicji oddają sedno każdej z prezentowanych definicji.


Kształcenie jako podstawowe pojęcie i kategoria pedagogiczna



            Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie kształcenia w świetle pojęcia i kategorii pedagogicznej, jako podstawy tej dziedziny nauk. Istota kształcenia zostanie ukazana definicyjnie, w ujęciu różnych autorów, z własnym omówieniem. Pierwsza definicja obejmuje termin kształcenie jako ”Można przyjąć, że kształcenie to system działań zmierzających do tego, aby uczącej się jednostce lub zbiorowi jednostek umożliwić: a) poznanie świata, jaki stworzyła natura i jaki zawdzięczamy kulturze, włącznie z nauką, sztuką i techniką; b) przygotowanie się do zmieniania świata poprzez rozwinięcie kwalifikacji fizycznych i umysłowych, zdolności i uzdolnień, zainteresowań i zamiłowań oraz potrzeb i umiejętności samokształceniowych; c) ukształtowanie indywidualnej osobowości poprzez rozwinięcie postaw twórczych oraz osobistego stosunku do wartości moralnych, społecznych, poznawczych, artystycznych i religijnych.”[1] Oznacza to, że kształcenie zmierza przede wszystkim do zapoznania się z szeroko pojętą kulturą, kształtowania indywidualnej jednostki oraz osobistych wartości, jest silnie związane z samodoskonaleniem się człowieka i rozwojem jego umiejętności.

            Czesław Kupisiewicz określił kształcenie jako „Proces nauczania-uczenia się może prowadzić przede wszystkim, a niekiedy wyłącznie, do opanowania przez uczniów tylko określonych wiadomości i umiejętności, ale może też wpływać w sposób istotny na ich wszechstronny rozwój. (...)Ponadto celem tego procesu jest kształtowanie u uczniów określonych postaw, wdrożenie do systematycznego i samodzielnego zdobywania wiedzy, do indywidualnej oraz zespołowej działalności poznawczej, wpojenie wartościowych zasad postepowania, słowem- wszechstronny intelektualny rozwój dzieci, młodzieży i dorosłych, wielostronnie powiązany z rozwojem emocjonalnym i wolicjonalnym.”[2] Cz. Kupisiewicz dodaje do definicji kształcenia aspekt dochodzenia do wiedzy przez ucznia, jako wyniku indywidualnej potrzeby, chęci i motywacji. Kształcenie to proces, który ma sprawić, że kształcony będzie czuł potrzebę poznawania wiedzy, umiejętności – świata i w związku z tą potrzebą, będzie się dokształcał zarówno w sferze intelektualnej, działania jak i emocjonalnej. Barbara Polak określa kształcenie jako „Kształcenie rozumiane jest jako nauczanie i uczenie. Przyjmuje się, że kształcenie organizowane jest przez instytu-cje, szkoły, zakłady pracy, organizacje społeczne. Kształcenie ma charakter planowy, wielostronny, ukierunkowane jest na re-alizację określonych celów i wymaga systematycznego i długo-trwałego wysiłku. Kształcenie rozwija sprawności umysłowe, zdolności, zainteresowania i zamiłowania. Rezultatem kształ-cenia jest wykształcenie.”[3] Definicja ta mówi o pojęciu kształcenia jako połączenia uczenia i nauczania. Oznacza to, że w procesie nauczania, uczeń zdobywa umiejętności, wiedzę i motywację do samokształcenia, rozwijania swojego potencjału i wyzwalania w sobie chęci do poznawania nowych zagadnień nauki. Bogdan Suchodolski tak definiuje termin kształcenie „„Zrozumieć fakt – pisze B. Suchodolski – że kształcenie stanowi nie tylko «instrument» zapewniający człowiekowi podstawy egzystencji społecznej i zawodowej, ale że również jest wartością autonomiczną, dzięki której egzystencja ta staje się bogata i godna przeżycia – oto klucz do zrozumienia jednocześnie sensu i perspektywy społeczeństwa wychowującego. Taka perspektywa – dodaje autor –wiąże się ściśle z określoną filozofią, z modelem człowieka”.”[4] Kształcenie to również tworzenie wizji człowieka, która by oddziaływała nie tylko na jego egzystencjalną sferę (w rozumieniu nabycia umiejętności i wiedzy niezbędnych do określonego zawodu, czyli kompetencji) ale również ukazanie wartości nauki jaką niesie sama w sobie chęć uczenia się i dokonywana w tym celu odpowiednich działań. Bogdan Nawroczyński określał kształcenie jako nauczanie kształcące, w którego skład wchodzi wychowanie i nauczanie[5]. Oznacza to bardzo wąskie rozumienie pojęcia kształcenia w porównaniu do definicji proponowanych przez wyżej wymienionych autorów. Franciszek Bereźnicki ujmował kształcenie przede wszystkim jako nauczanie i uczenie się, uważał, że działanie to musi być celowe i umiejscowione w określonych warunkach, miejscu i czasie, musi być również systematyczne (oznacza to, że wiedza i umiejętności muszą być tak zaplanowane żeby poprzednie lekcje przydały się do następnych zajęć, a uczeń mógł się w nich ćwiczyć, dodatkowo przyswajając kolejne umiejętności i wiedzę z nowego zakresu); wiąże się to z długoterminowym procesem uczenia się i nauczania[6].

            Podsumowując termin kształcenie jest opisywany przede wszystkim jako połączenie nauczania i uczenia się. Niektórzy dodają wychowanie. Kształcenie w świetle wymienionych autorów to głównie dodawanie motywacji, umiejętności i wiedzy, które w perspektywie czasu pozwolą kształconemu na podjęcie samokształcenia. Wynikiem kształcenia jest wykształcenie. Dzięki kształceniu, wykształceniu i samokształceniu człowiek jest w stanie wyzwalać w sobie chęć poznawania świata.


Elżbieta Rogalska




Kategoria: Artykuł

Dziedzina: Pedagogika Ogólna

Słowa kluczowe: Pedagogika, kształcenie



Literatura:

Bereźnicki F. (2001),Dydaktyka kształcenia ogólnego, Kraków, wyd. Impuls, s. 24.

Kupisiewicz Cz. (1995), Podstawy dydaktyki ogólnej, Warszawa, Polska Oficyna Wydawnicza BGW,  s. 22.

Nawroczyński B. (1946), zasady nauczania, Warszawa-Wrocław, s. 43.

Okoń W. (2001), Nowy słownik pedagogiczny, Warszawa, Wydawnictwo Akademickie "Żak", s. 191.

Polak B. (2013), Podstawy teorii kształcenia, Szczecin, s. 15.

Res Humana nr 2/2010, s. 7-11.








[1] W. Okoń (2001), Nowy słownik pedagogiczny, Warszawa, Wydawnictwo Akademickie "Żak", s. 191.
[2] Cz. Kupisiewicz (1995), Podstawy dydaktyki ogólnej, Warszawa, Polska Oficyna Wydawnicza BGW,  s. 22.
[3] Barbara Polak (2013), Podstawy teorii kształcenia, Szczecin, s. 15.
[4] Res Humana nr 2/2010, s. 7-11.
[5] B. Nawroczyński (1946), zasady nauczania, Warszawa-Wrocław, s. 43.
[6] F. Bereźnicki (2001),Dydaktyka kształcenia ogólnego, Kraków, wyd. Impuls, s. 24.


autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.