29 lutego 2016

Nowa poezja polska 1989-1999 K. Maliszewski Elżbieta Rogalska



Karol Maliszewski prezentuje rozważania na temat "BruLionowców"ich wersji post i kreśli wizję poety XXI wieku. Rozważania przybliżają czytelnikowi charakterystyczne cechy danego okresu i jej autorów. 

autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

28 lutego 2016

Przemoc – mroczne tajemnice czterech ścian - dr Marta Giezek - SHUS Elżbieta Rogalska



Zapraszam na uświadomienie o przemocy





polecam

autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.




25 lutego 2016

Opieka paliatywna a relacje rodzinne Elżbieta Rogalska



Opis publikacji: Artykuł ukazuje przede wszystkim termin opieka paliatywna, w szczególności opieka paliatywna domowa. Przedstawia również zmiany jakie zachodzą wewnątrz rodziny w zetknięciu z opieką paliatywną domową.

Opieka paliatywna a relacje rodzinne

            Podstawowym założeniem artykułu jest ukazanie terminu opieka paliatywna, w szczególności opieka paliatywna domowa. Pobocznym celem jest ukazanie zmian jakie zachodzą wewnątrz rodziny, kiedy ona (rodzina) zmaga się z opieką paliatywną w domu. Kiedy, któryś z członków rodziny choruje, a reszta członków zmienia swoje dotychczasowe role, przechodzi stadia reagowania na wieść o przewlekłej chorobie członka rodziny.
            Literatura fachowa określa opiekę paliatywną jako „Jest to aktywna całościowa ("holistyczna") opieka nastawiona na zaspokojenie wszystkich podstawowych potrzeb chorego w stanie terminalnym oraz jego rodziny, zarówno podczas choroby, jak i w okresie żałoby.”[1] Oznacza to, że opieka paliatywna zajmuje się nie tylko stanem fizycznym pacjenta, ale również jego sferą psychiczną i duchową. Zajmuje się nie tylko pacjentem ale również jego rodziną. Obejmuje opiekę nad nimi w trakcie choroby i podczas żałoby. Jej głównym założeniem jest wsparcie we wszystkich sferach życia. Definicja de Walden-Gałuszko określiła opiekę paliatywną jako opiekę zaspokajającą potrzeby chorego. Potrzeby te to nie tylko podstawowe potrzeby człowieka, takie jak: zaspokojenie głodu, możliwość wypróżniania, umycia się, ale również psychiczne: wiedza na temat swojej choroby (którą powinien przekazać lekarz – znając swojego pacjenta – tak by informacje odpowiednio dozować do jego struktury psychicznej), prawo do zatrzymania nadziei do końca, prawo do odmówienia dalszego leczenia w skrajnych przypadkach, czy inne prawa umierających[2]. Potrzeby ujęte holistycznie to również potrzeby duchowe: możliwość porozmawiania z duchownym swojego wyznania, poszerzenia wiedzy na temat swojej religii. Leksykalnie można opiekę paliatywną określić jako opiekę mającą łagodzić i uśmierzać ból[3].
            Domowa opieka paliatywna to przede wszystkim współpraca pielęgniarki/wolontariusza/ opiekunki z rodziną. Do jej podstawowych założeń zalicza się:
„- odpowiedni instruktaż dotyczący sposobu pielęgnacji, leczenia i zachowania się wobec chorego,
- okresowe odciążanie od obowiązków, zwłaszcza gdy rodzina jest przemęczona, mało zaradna, gdy są małe dzieci itp.
- wsparcie psychiczne i duchowe; nie należy zapominać, że rodzina znajduje się często przez długi czas w stanie dużego stresu;
- pomoc w załatwianiu spraw bytowych, np. w uzyskaniu zasiłku, renty itp.”[4] Opieka taka trwa zwykle od sześciu do ośmiu tygodni. Istotą opieki paliatywnej domowej jest akceptacja ze strony rodziny. Jest to bardzo trudne do osiągnięcia, ponieważ zazwyczaj członkowie rodziny stosują mechanizmy obronne takie jak „zaprzeczanie, blokowanie komunikacji, unikanie, błaznowanie, pomniejszanie, bagatelizowanie, altruistyczne poświęcenie, dążenie do autonomii.”[5] Pierwszą reakcją rodziny, na wieść o chorobie przewlekłej i koniecznej opiece paliatywnej, to zaprzeczenie, kiedy to rodzina nie chce do siebie dopuścić informacji o chorobie i zaprzecza temu, uważa, że lekarze się mylą, czy aparatura mierząca była zepsuta. Mechanizmem obronnym jest również blokowanie informacji kiedy to wiadomość nie dociera do świadomości członka rodziny, ale wie podświadomie co się dzieje; unikanie – może dojść do izolowania się członka rodziny od reszty członków lub unikania osoby chorej; błaznowanie, w którym może dojść nawet do skrajnych żartów, mających na celu nie dopuszczenie do siebie informacji i blokujących upust emocji; altruistyczne poświęcenie – w którym może dojść do tragedii, kiedy osoba zdrowa zdobywa się na oddanie nerek, rogówki, szpiku za pieniądze – nielegalny handel organami – w celu zarobienia na leczenie osoby przewlekle chorej; czy dążenie do autonomii – niekiedy przybierające postać chęci ukazania osobie chorej, że bez niej sobie poradzi i nie musi się martwić, podczas gdy w istocie osoba pogrążona jest w silnych emocjach. 
Literatura wskazuje na kilka najczęstszych objawów, które można spotkać przy opiece paliatywnej nad pacjentem przewlekle chorym Duszności: zespół żyły głównej górnej, która powstaje przez nacisk guza pierwotnego na żyłę główną - dolegliwość związana głównie z nowotworem; Lymphangitis carcinomatosa - występująca podczas nowotworów, która rozsiewa w tkance płucnej komórki nowotworowe i zajmuje naczynia limfatyczne nimi; Panika oddechowa - to napad lęku przed uduszeniem wraz z występowaniem objawów somatycznych w postaci realnego duszenia się. Innym objawem jest kaszel, w którego skład wchodzi krwioplucie. Literatura fachowa nakazuje informowanie chorych o tym jakie zamierza się zastosować leczenie. Informacje takie powodują uśmierzenie paniki i przywrócenie stanu spokoju.[6]
Rodzinne zmagania z chorobą przewlekłą i opieką paliatywną domową, są o tyle trudne, że każdy element rodziny, przechodzi zmianę ról. Przechodzi przez tzw. rytuał przejścia. Pozbywa się dotychczas pełnionej roli i uczy się funkcjonowania w nowej sytuacji z nową rolą (nowymi obowiązkami etc.), zwłaszcza, że duża część obowiązków, które pełnił chory, przechodzi na niego; rytuał przejścia kończy się asymilacją i akomodacją nowych umiejętności i wiedzy, czyli zaprezentowaniem na zewnątrz nowych predyspozycji.[7] Dlatego uważa się, że cierpienie, ból i śmierć prowadzą do wytworzenia się nowych umiejętności u żałobników[8]. Rodzinna przemiana wiąże się z licznymi problemami, do których najczęściej zalicza się: „zaburzenia rytmu dnia, kłopoty finansowe, zaburzenia planów krótko i długoterminowych, utrata bliskości fizycznej w małżeństwie, konflikty i zaburzenia komunikacji w rodzinie.”[9] Reakcje rodziny na chorobę przewlekłą mają różne stadia, do jednych z nich należą te wymienione przez De Barbaro stadium kryzysu – rodzina wówczas skupia się na chorym rezygnując z dotychczasowych ról życiowych; stadium przewlekłe – kiedy to rodzina szuka odosobnienia, samotności, jest pogrążona w braku kompensacji strat otrzymywanych od chwili pojawienia się choroby ukochanej osoby; stadium zejścia, czyli towarzyszenie w umieraniu, powolna akceptacja śmierci (przejście do roli żałobnika, cierpiącego)[10].
Przy temacie opieki paliatywnej w domu poruszanym w kontekście rodziny nie można pominąć zagadnienia adaptacji do kryzysu. Oznacza to, że rodzina musi się przystosować do nowych warunków z jakimi przychodzi jej się zmierzyć w związku z problemem choroby przewlekłej. „Według Buczyńskiego w dobrze zaadaptowanym systemie rodzice i inni członkowie rodziny są w stanie otwarcie rozmawiać o chorobie i o tym, jak ona wpływa na ich życie osoby chore i ich opiekunowie motywowani są do tego, aby powrócić do zajęć sprzed choroby (pracy, szkoły), prowadzone jest normalne życie rodzinne, robione są plany na przyszłość, członkowie rodziny są zdolni do asystowania choremu w jego trudnościach, nie mają zahamowań przed zwróceniem się o pomoc do lekarzy lub innych osób.”[11] System rodzinny (czyli rodzina jako całość, wszyscy jej członkowie) muszą przejść przez adaptacje sytuacji do nowych warunków. Przejawem dobrze przebytej adaptacji do kryzysu jest otwartość rodzinna na tematy związane z chorobą osoby przewlekle chorej, to umiejętność swobodnego rozmawiania o przyszłości (snucia planów dotyczących kariery zawodowej, nauki, a nawet imprez), nie jest dla nich problemem zwrócenie się o pomoc do innych, są zdolni by wrócić do zajęć sprzed pojawienia się choroby przewlekłej. W. Świętochowski wysnuł teorię, w której choroba przewlekła przyczynia się do pozytywnego aspektu zachowania homeostazy w rodzinie. Osoba, która najwięcej przyjęła na siebie obowiązków, zgodziła się na największe kompromisy, których wymagała sytuacja, jest siłą rzeczy osobą regulującą harmonie w rodzinie, poprzez skupianie na sobie uwagi.

Elżbieta Rogalska

Literatura:

Bołoz W. (2008), Rezygnacja z uporczywej terapii jako realizacja praw człowieka umierającego, "Medycyna Paliatywna w Praktyce" 2,3, Via Medica.
de Barbaro B. (1997), Pacjent w swojej rodzinie, Warszawa, PWN.
de Walden-Gałuszko K. (2004), Podstawy opieki paliatywnej, Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWŁ. 
Rogalska E. (2015), Wiedza pedagoga w zakresie tanatopedagogiki, Szczecin, do obejrzenia w bibliotece głównej Uniwersytetu Szczecińskiego.
Rogiewicz M. , Krajnik M. (red.), Opieka paliatywna, Warszawa, wyd. Lekarskie PZWL.
Świętochowski W. (2014), choroba przewlekła w systemie rodziny. W: Psychologia rodziny, Janicka J., Liberska H., Warszawa, PWN. 

Kategoria: Artykuł
Dziedzina: Pedagogika rodziny
Słowa kluczowe: Opieka paliatywna, opieka paliatywna domowa, rodzina, choroby przewlekłe



[1] K. de Walden-Gałuszko (2004), Podstawy opieki paliatywnej, Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWŁ, s. 11. 
[2] W. Bołoz (2008), Rezygnacja z uporczywej terapii jako realizacja praw człowieka umierającego, "Medycyna Paliatywna w Praktyce" 2,3, s. 79-85, Via Medica.
[3] E. Rogalska (2015), Wiedza pedagoga w zakresie tanatopedagogiki, Szczecin, do obejrzenia w bibliotece głównej Uniwersytetu Szczecińskiego, s. 15.
[4] K. de Walden-Gałuszko (2004), Podstawy opieki …, op.cit, s. 15. 
[5] M. Rogiewicz, M. Krajnik (red.), Opieka paliatywna, Warszawa, wyd. Lekarskie PZWL, s. 105.
[6] K. de Walden-Gałuszko (2004), Podstawy opieki …, op.cit, s. 67-74. 
[7] E. Rogalska (2015), Wiedza pedagoga w zakresie tanatopedagogiki, Szczecin, do obejrzenia w bibliotece głównej Uniwersytetu Szczecińskiego, s. 18-19.
[8] Tamże, s. 28.
[9] W. Świętochowski (2014), choroba przewlekła w systemie rodziny. W: Psychologia rodziny, J. Janicka, H. Liberska, Warszawa, PWN, s. 391. 
[10] B. de Barbaro (1997), Pacjent w swojej rodzinie, Warszawa, PWN.
[11] W. Świętochowski (2014), choroba przewlekła w op. cit.,  s. 403-404.


autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

22 lutego 2016

Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej - P. Rogoziński, M.A. Kardyni Elżbieta Rogalska


Poezji część dalsza :) Kochani jesteście, że czytacie dalej moje opinie. Dzienna ilość waszych odwiedzin to mniej więcej 30 :) Nie odpowiadam za błąd w tytule - nie wiem czemu administrator go zmienił (lubimycztyac.pl)



Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej: Ciekawa zwłaszcza, że utwory są latynoskie... Mocno religijna, w końcu protomistyczna :)



autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

20 lutego 2016

Joanna Kulmowa - Prośba o nieskończenie Elżbieta Rogalska


Tym razem Joanna Kulmowa i "Prośba o nieskończenie"...


Powiedziałabym, że to tomik dojrzałej wiary. Jak gdyby autorka przeczuwała, że niedługo przejdzie do nieba. Takie trochę pożegnanie? Tomik zdecydowanie poświęcony Bogu. Moje ulubione wiersze to: Psalm nicości, Psalm ogołocenia, Kantyczka o mesjaszu, Barbarzyństwo nasze, Mnisi koptyjscy, Psalm kaleki, Psalm rozproszony, Psalm zasłuchania, Psalm listów, Jakubowe zmagania, Garbata modlitwa, Modlitwa zamiast modlitwy, Prośba o nieskończenie, W noc otwartą wiolinowym kluczem, Wieczór zanim zapadnie, Już ani chwili, Śpiewać. Polecam tym co równie mocno wierzą, co Joanna Kulmowa. 

autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

19 lutego 2016

KONSULTACJA SPOŁECZNA DOTYCZĄCA MAP ZAGROŻEŃ BEZPIECZEŃSTWA W WOJEWÓDZTWIE ZACHODNIOPOMORSKIM




Policja apeluje o współprace obywateli - w ściganiu przestępstw, a więc w zgłaszaniu wszelkich wątpliwości...
Prowadzenie konsultacje w całkiem ciekawy sposób...
Uwagi zgłaszane przez słuchających warte przesłuchania...  

Część druga: 


autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

Janusz Korczak. Pisarz - A.M.Czernow Elżbieta Rogalska


Janusza Korczaka część dalsza ;) - tak wiem zanudzam was jego osobą, cóż, takie życie, pedagoga zorientowanego egzystencjalnie...




Książka ta to zbiór artykułów na temat twórczości literackiej Janusza Korczaka. Szczególnie interesującym artykułem jest ujęcie U. Chęcińskiej o implikacjach Janusza Korczaka z Joanną Kulmową. Zachęcam miłośników Korczaka, Pedagogiki Egzystencjalnej, Pedagogów wczesnoszkolnych i przedszkolnych oraz fanów dzieł literackich J. Korczaka.

autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

18 lutego 2016

Analiza książki „Barwy świata baśni” U. Chęcińskiej Elżbieta Rogalska




Opis publikacji:
Artykuł poświęcony analizie zawartości "Barwy świata baśni" pod redakcją Urszuli Chęcińskiej, określa zawarte w nim artykuły, jako wielowątkowe i wieloaspektowe podróże po świecie baśni. Zachęca do przeczytania całości. Omawia każdy artykuł w jednym zdaniu - stara się oddać w nim sedno każdego tytułu.


Analiza książki „Barwy świata baśni” U. Chęcińskiej


            Głównym celem artykułu jest przedstawienie książki,której redaktorką jest Urszula Chęcińska. Książka jest zatytułowana „Barwy świata baśni”. Pobocznym celem jest zachęcenie do jej czytania, oraz zobrazowanie trafności tytułu.
            „Barwy świata baśni” zostały napisane przez wielu autorów, pod przewodnictwem, redakcją Urszuli Chęcińskiej. U. Chęcińska jest prorektorem do spraw nauki Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Szczecińskiego. Autorka jest zarówno pedagogiem, jak i literaturoznawcą. Prezentowaną pozycję literacką wydała w 2003 r. w Szczecinie. Wydanie jest piękne, zawiera w sobie cudowną okładkę: na pierwszy rzut oka to statek, a później dziewczynka – wiosna, księżniczka, marzanna, aniołek, czy może właśnie pani baśń… Środek książki wydany równie przyjemnie dla oka: ozdobne pierwsze litery danego tekstu. Pod koniec możemy  również znaleźć coś dla oka, a mianowicie rysunki.
            Książka to zbiór artykułów poświęconych baśni. Skład autorów wygląda następująco: Urszula Chęcińska, Leszek Szaruga, Artur Daniel Liskowacki, Jolanta Ługowska, Ryszard Waksmund, Elżbieta Skorupska-Raczyńska, Kazimierz Długosz, Siegfried Neumann, Andrzej Chludziński, Alicja Baluch, Katarzyna Krasoń, Aniela Książek-Szczepanikowa, Michał Mochocki, Maria Jędrychowska, Joanna Papuzińska, Dobrosława Grzybkowska, Teresa Rzepa, Katarzyna Kaczor, Jerzy Madejski, Zbigniew Jarzębowski, Angelo Rella, Dorota Wojciechowska, Marcin Wlazło, Zofia Budrewicz, Maria Czerepaniak-Walczak, Justyna Nowotniak, Paweł Piotrowski, Anna Ciciak, Maria Marjańska-Czernik, Justyna Tomczak, Marta Karasińska, Elfriede Schrodt, Beata Afeltowicz, Krzysztof Niesiołowski. Grono zacne, wystarczyłoby wspomnieć J. Papuzińska, by stwierdzić, że warto sięgnąć po tę pozycję. Kto nie znam J. Papuzińskiej, dla tego zamieszczam krótką notkę: autorka wielu tekstów dla dzieci i o dzieciach, np. Krasnale i Olbrzymy 2015r.; Bajka o smoku niewawelskim 1987r.; czy naukowe: Dziecko w świecie emocji literackich 1996r. Autorką, której obecność na łamach tomu poświęconego baśniom – może dziwić,  jest J. Nowotniak – badacz etnografii wizualnej w praktyce i teoretyce pedagogicznej. Przedstawicielem rodzimej polonistyki szczecińskiej jest, oprócz wymienionej U. Chęcińskiej, Anna Ciciak – polonista, kulturoznawca, pasjonująca się literaturą dla dzieci, a w szczególności jej wizualnym aspektem, ze szczególnym naciskiem na komiksy. Myślę, że zarysowanie krótkich notek o kilku autorach wystarczy.  Jaki magiczny tom musiał powstać z tak wielu osobowości ?
            Tomik zaczyna się od tytułu „Baśń była na początku” – autorstwa U. Chęcińskiej, w której czytelnik przejdzie przez drogę poznania źródeł baśni. Następnie zanurzymy się w krótkiej baśni Leszka Szarugi „Nikt z krainy tutam”, niezwykle magiczna, zapadająca w pamięć, zachęcam do przeczytania. Zdradzać jakichkolwiek szczegółów nie będę, byłoby to zagładą dla prezentowanego tytułu. Kolejnym aspektem poruszanym na łamach tomu jest ontologiczny wymiar baśni w tytule „Baśń jako tajemnica bytu” Artura Daniela Liskowackiego. Następnie Jolanta Ługowska przeprowadzi czytelnika przez formalną wizję baśni „Opowiadanie i powieść jako podstawy strukturalne baśni”. Trochę historii, w kontekście pedagogicznym nigdy nie zaszkodzi, z tego powodu Ryszard Waksmund uraczył nas artykułem „Baśń dla młodzieży jako problem genologiczny i pedagogiczny (z perspektywy historycznoliterackiej)”. Wodząc wzrokiem po kolejnych stronach, znajdziemy artykuł o tytułowych barwach „Barwy w językowej kreacji świata baśni (na wybranych przykładach)” Elżbiety Skorupskiej - Raczyńskiej. Wielowątkowość prezentowanego tomu sięga aż po analizę nazw własnych, autorstwa Kazimierza Długosza, pt. „O funkcjach nazw własnych w baśniach, podaniach i legendach różnych regionów Polski”. Tom zawiera również odniesienie do niemieckiej twórczości, a to za sprawą artykułu Siegfrida Neumana pt. „Kolekcjonerzy baśni i przekaz baśni na pomorzu przednim”. Następnie czytelnik zetknie się z toponimią, w bardzo szerokim ujęciu, choć wydzielonym tylko do pomorza przedniego – autorem artykułu jest Andrzej Chludziński, a artykuł nosi tytuł „Baśniowe nazewnictwo na pomorzu”. Alicja Baluch uraczy czytelnika artykułem o „O „wystarczająco dobrej matce” w roszpunce braci Grimmów”. Katarzyna Krasoń opowie i przekładzie baśni w artykule noszącym tytuł „Baśń w przekładzie (o nawiązaniach do mitu, bajki, baśni i legendy w wybranych lirykach Zbigniewa Herberta, przełożonych przez Karia Dedeciusa)”. Aniela Książek-Szczepanikowa zabierze nas do antropologicznego punktu wycieczki w świat baśni, pt. „Antropologiczny wymiar baśni”. Kolejny artykuł to gratka dla miłośników gier fabularnych – „Współczesne oblicze baśni: Narracyjne gry fabularne” - Michał Mochocki. Kolejny artykuł to odniesienie do Bolesława Leśmiana – „Oniryczne przygody Leśmiana bajarza” – Marii Jędrychowskiej.  Joanna Papuzińska dodała artykuł o cyklu baśni Małgorzaty Musierowicz, artykuł nosi tytuł „ Bambolandia Małgorzaty Musierowicz jako baśń”. Dobrosława Grzybkowska zabiera czytelnika do krainy dzieci – aniołów, w artykule pt. „Anioł i dziecko. (Nie)baśniowe przestrzenie spotkania”. Znajdziemy w nim aspekt tanatopedagogiczny.  Następnie Teresa Rzepa zada pytanie „Po co potrzebny nam diabeł ?”, które równocześnie jest tytułem jej artykułu.  Miłośnicy Andrzeja Sapkowskiego również znajdą coś dla siebie – „Piękne i Wiedźmin. Antybaśnie Andrzeja Sapkowskiego.” – Katarzyna Kaczor. Pamiętniki, diariusze? – to również zawiera prezentowana pozycja literacka, w artykule Jerzego Madejskiego, pt. „Zacznę od początku opowiadania… Diarystyka dziecięca”. Zbigniew Jarzębowski w artykule pt. "Eine Kleine: Baśń w historii - historia w baśni" przedstawia powieść Artura Daniela Liskowackiego oraz słuchowiska Sylwestra Woronieckiego. Ciekawym artykułem jest artykuł Angelo Relli pt. „Czy to tylko bajka? Czyli perswazja poprzez bajkę”, w którym autor zawiera elementy polityki, stosunków międzyludzkich czy psychologii. Psychologii część dalsza w artykule pt. „Psychoterapeutyczne znaczenie baśni”, autorstwa Doroty Wojciechowskiej. Następnie Marcin Wlazło zabiera nas do świata pedagogiki specjalnej-„ Baśń jako podstawa dialogu literackiego i terapeutycznego w edukacji specjalnej i integracyjnej.”, która zawiera niekiedy drastyczne opisy – dla czytelników o mocnych nerwach. Zofia Budrewicz w artykule „W baśni jak w życiu. Miejsce literatury baśniowej w szkole miedzywojennej.” zawarła pytanie o edukacyjną rolę baśni. Maria Czerepaniak-Walczak w artykule „Pułapki izonomii rozwojowej w baśniowym świecie (o potrzebie krytycznej refleksji nad bajkami jako środkiem wychowania)” przedstawia krytyczne podejście do baśni, m.in. zarzut o bezrefleksyjność. Justyna Nowotniak szarpnie czytelnikiem, wyzwalając go z napotkanych wcześniej krain i wciągnie w świat realny postulując, że szkoła to  „Świat bez baśni – kilka impresji o współczesnej szkole”. Następnie Piotr Piotrowski zaszczepi w czytelniku teorie o obrazowym wymiarze baśni współczesnej – „Film animowany. Kreskówka - współczesny nośnik popularnej fabuły bajkowej.”. Anna Ciciak zaprezentuje całą gamę baśni w jej wizualnym aspekcie – „Od Królewny śnieżki do Shreka. Ewolucja filmowej baśni.” Maria Marjańska-Czernik w artykule pt. „Baśniowe zmagania z „Guliwerem””, czyli czasopismem poświęconym literaturze dla dzieci i młodzieży. Przygodę z Guliwerem kontynuuje Justyna Tomczak w artykule pt. „Nazwy własne i ich tłumaczenie w "Podróżach Guliwera"”, która tym razem tyczy się książki Jonathana Swifta. Marta Karasińska prezentuje artykuł o magii, micie i teatralności baśni – „Baśń magiczna - mit, logos, teatr”. Miłośnicy Braci Grimmów znajdą coś dla siebie a artykule pt. „Kategorie onimiczne w baśniach Jakuba i Wilhelma Grimmów.” – Beaty Afeltowicz. Krzysztof Niesiołowski zabierze czytelnika do świata baśni w teatrze – „Baśń w teatrze lalek”. Następnie Urszula Chęcińska przeprowadza wywiad z Bohdanem Butenko „o sztuce ilustrowania baśni” – gdzie znajdziemy przepiękne ilustracje. Autorka całego tomu Urszula Chęcińska, na koniec stwierdzi, że „Baśń końca nie ma” – co jest tytułem końcowego artykułu tomu.
            Ta wielowątkowość dotycząca baśni sprawia, że aż chce się sięgnąć po te światy. Najbardziej mnie poruszyły artykuły o podróży do Tutam oraz Dzieciach aniołkach. Nie mniej wszystkie artykuły wnoszą ogromny wkład literaturoznawczy. Wieloaspektowość poruszanych tematów, sprawia, że warto po tą pozycję literacką sięgnąć kilka razy, za jednym przeczytaniem, nie da się docenić jej wszystkich barw. Tytuł całego tomu „Barwy świata baśni” oddaje sedno zawartych w nim artykułów – w połączeniu są barwną aurą baśniowego świata.


Literatura:
Chęcińska U., „Barwy świata baśni”, Szczecin 2003. 

autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.