25 lipca 2015

Nutki rzucone przez wiatr miłości Elżbieta Rogalska

Kwiat odległy przez pola niesie wiatr
skały rozbija o brzegi skromny dar spojrzenia
miąższu posmakować chce z warg
gdzie słowocienie wiodą odbite od sklepienia


Wkradł się w neurony, żyły i tętnice, rytm
unosi się, opada i targa liny
wiodący z dłoni pięknych skrzypiec
delikatnych uderzeń dziewczyny

Tysiąc miejsc takich, tylko jedno drga
cień i tylko cień , spojrzeniem szuka drogi
To dziewczyna z księżycem gra
by wędrowiec nie doznał trwogi

Dźwięk skrzypiec dodaje skrzydeł i targa serce znużone
mknie jak na falach statek przez pajęczyny trzymany w obłokach
buja się w tą i z powrotem, targany wichrem nutek co rzucone
tworzą drabinę do okien w balkonach

Cicho się otwierają drzwi
Cicho się odsuwa zasłona
I widzi wędrowiec
I widzi ona




autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz