Recenzyjka "Człowiek wobec losu" Hanna Buczyńska-Garewicz
Książka zdecydowanie wybitna. Piękne ujęcie historyczne. Majstersztyk filozoficzny. Terminologia trudna ale da się zrozumieć - przecież nie jestem filozofem, a pedagogiem. Za wartość merytoryczną niech odpowie ilość zapisanych cytatów, które zmieściły się na 8 stronach kartki A4. Jest to książka sytuująca swoje rozważania między filozofią a literaturoznawstwem. Hanna Buczyńska-Garewicz zaciekawiła mnie mocno swoją twórczością, być może sięgnę po więcej pozycji wydawniczych tej autorki.
Całe spektrum rozmyślania na temat losu człowieka. Co ważne, bez konkretnej i jednoznacznej odpowiedzi. Czytelnik ma więc okazję pomyśleć samodzielnie nad poruszonym tematem. Refleksji sprzyja zgłębienie tematu z dość dużej rozbieżności czasowej, w której pisali wspominani przez autorkę filozofowie.
Jak książka wygląda w sieci?
"Czym jest los, czy kryje się on w człowieku, czy leży poza nim, czy jest tajemną koniecznością, czy zwykłym przypadkiem Pytania których korzenie sięgają mitów starożytnej Grecji oraz wyrosłej z nich tragedii. Poprzez wieki swego istnienia pojęcie losu ulegało różnym przemianom, w których ukształtowała się jego długa i skomplikowana historia." opis pochodzi z portalu lubimyczytac.pl
Osobiście jestem mocno zafascynowana prowadzoną narracją, konstrukcją zdań i wiedzą historyczną. Zatem dlaczego nie arcydzieło? Sądzę, że z powodu małej ilości samodzielnej myśli autorki. Omawia zdawkowo filozofię innych twórców - zdecydowanie na plus jest wydobywanie ich najgłębszych sensów; jednak brakuje czegoś w rodzaju "ja uważam, że". Niemniej to też ciekawy zabieg przytoczenia autorów bez określenia własnego stanowiska. Również dlatego nie ma 10/10 a jest 9/10, ponieważ momentami autorka się powtarza, trochę gubi - bardzo rzadko ale jednak wnikliwy czytelnik zauważy odbieganie od wątku głównego.
Całe spektrum rozmyślania na temat losu człowieka. Co ważne, bez konkretnej i jednoznacznej odpowiedzi. Czytelnik ma więc okazję pomyśleć samodzielnie nad poruszonym tematem. Refleksji sprzyja zgłębienie tematu z dość dużej rozbieżności czasowej, w której pisali wspominani przez autorkę filozofowie.
Jak książka wygląda w sieci?
"Czym jest los, czy kryje się on w człowieku, czy leży poza nim, czy jest tajemną koniecznością, czy zwykłym przypadkiem Pytania których korzenie sięgają mitów starożytnej Grecji oraz wyrosłej z nich tragedii. Poprzez wieki swego istnienia pojęcie losu ulegało różnym przemianom, w których ukształtowała się jego długa i skomplikowana historia." opis pochodzi z portalu lubimyczytac.pl
Osobiście jestem mocno zafascynowana prowadzoną narracją, konstrukcją zdań i wiedzą historyczną. Zatem dlaczego nie arcydzieło? Sądzę, że z powodu małej ilości samodzielnej myśli autorki. Omawia zdawkowo filozofię innych twórców - zdecydowanie na plus jest wydobywanie ich najgłębszych sensów; jednak brakuje czegoś w rodzaju "ja uważam, że". Niemniej to też ciekawy zabieg przytoczenia autorów bez określenia własnego stanowiska. Również dlatego nie ma 10/10 a jest 9/10, ponieważ momentami autorka się powtarza, trochę gubi - bardzo rzadko ale jednak wnikliwy czytelnik zauważy odbieganie od wątku głównego.
Elżbieta
Rogalska Absolwentka pedagogiki Uniwersytetu Szczecińskiego. Członek
Pracowni Badań nad Twórczością Joanny Kulmowej. Rektorskie stypendium
Uniwersytetu Szczecińskiego uzyskała w latach 2015-2017, Stypendium dla
najlepszych doktorantów w latach 2018-2019. Autorka Publikacji naukowych
(w "Qualitative Inquiry", "Kultura-Społeczeństwo-Edukacja", "Pedagogika
Szkoły Wyższej", "Nauczyciel i Szkoła","Kognitywistyka i Media w
Edukacji"), literackich (w "Nestor") oraz ponad 76 publikacji
popularno-naukowych. Zainteresowania badawcze oscylują wokół pedagogii
Joanny Kulmowej, Janusza Korczaka, „Tanatopedagogiki", Józefa Tischnera,
Michel Foucaulta, Jana Pawła II, badań biograficznych oraz problematyki
wyższej edukacji.
Zobacz również:
