12 października 2016

Globalny nastolatek a kreatywność w szkole Elżbieta Rogalska


Globalny nastolatek a kreatywność w szkole

            Współczesny świat to świat pędzących ludzi i dynamicznego rozwoju każdej gałęzi naukowej. Zbyszko Melosik określa go mianem kultury instant[1]. Dobrym przykładem takiej kultury jest wytworzony model globalnego nastolatka, który „Ogląda MTV, słucha brytyjskiej bądź amerykańskiej muzyki, jeździ na rolkach, chodzi do McDonald's, pije Coca-Colę. Pojęcie "globalny nastolatek" odpowiada wynikom badań, które dowodzą, że wielkomiejską młodzież klasy średniej cechują - niezależnie od kraju i kontynentu - podobna tożsamość i podobny styl życia.”[2] Zbyszko Melosik określa człowieka globalnego, jako osobę o podobnej tożsamości, wywodzącej się z tego samego kręgu klasowego oraz zainteresowań, które można określić mianem amerykanizacji za Antoniną Kloskowską[3]

Kreatywność "globalnego nastolatka"

Powstaje pytanie: Czy „globalny nastolatek” może być kreatywny? Powiązanie tego pytania to oczywiście szkoła. Jak w ramach szkoły można spowodować, że „globalny nastolatek” będzie kreatywny? Literatura przedmiotu tego artykułu, a więc kreatywności, określa osoby kreatywne jako otwarte i uznaje tą cechę jako wiodącą: „Kolejnym argumentem za możliwością istnienia pozytywnego związku są te same osobowościowe korelaty osiągnięć szkolnych i kreatywności. Spośród wielu czynników najsilniej z kreatywnością związana jest otwartość, uznawana przez wielu autorów za główny osobowościowy komponent kreatywności”[4] Autor powyższego cytatu odnosi się do kreatywności, jako cechy osobowościowej człowieka. Wiąże on osiągnięcia szkolne z kreatywnością za pomocą przymiotu otwartości. Osoby, które osiągają cele w szkole i zdobywają osiągnięcia – są osobami otwartymi na innych, na nowe; osoby, które są kreatywne, również są osobami otwartymi na to co nowe. Powracając do wcześniej zadanego pytania o to czy „globalny nastolatek” może być kreatywny w szkole, można wysnuć wniosek, że może. Jak do tego doprowadzić? Badania przytoczone wyżej pokazują, że należy uczynić dla „globalnego nastolatka” takie warunki aby mógł stawać się coraz bardziej otwarty na nowe doświadczenia, nowe pomysły, nowych ludzi. Tak, aby czerpał radość i chciał poznawać nowe rzeczy w ramach szkolnych przedsięwzięć. Inną możliwością zainicjowania kreatywności u „globalnego nastolatka” jest stworzenie określonego stylu nauczania i wychowania, o czym najpełniej mówi poniższy cytat:

„rozmawialiśmy, jak powinna zmieniać się szkoła w obecnej dynamicznej rzeczywistości. Wszystkie dyskusje kończyły się na stwierdzeniu o konieczności zmiany postaw nauczycielskich i innym stylu nauczania i wychowania – bardziej partnerskim, mniej autorytarnym, skoncentrowany na uczniu i jego potrzebach, opartym  na idei konstruktywizmu, pedagogice dialogu.”[5]

Szkoła zdaniem autorek powyższego cytatu, powinna wyzwalać w człowieku chęć rozmawiania. Powinna więc być oparta na pedagogice dialogu. Szkoła skupiająca się na partnerskim traktowaniu uczniów oraz wychodząca ze schematu autorytetu danego przez wykształcenie i bycie dorosłym, z przejściem na autorytet osobowościowy, chcąca wspierać potrzeby uczniów i jego aspiracje, oraz opierająca się o model konstruktywizmu dydaktycznego, to zdaniem autorek najlepsza opcja dla dzieci. Autorki uogólniają jej wizję na wszystkie dzieci, nie tylko na „globalnego nastolatka”. Uważają, że kreatywność można wyzwolić, u każdego dziecka, poprzez umiejętne traktowanie tego czego podopieczni chcą. Umożliwia to dziecku wyjście poza schemat tego co oczywiste, co prezentują media, zastanowienia się: czego tak naprawdę się chce. 

Ćwiczenie na kreatywność

            Dostępna literatura proponuje również ćwiczenia, o to jedno z nich:

„Spróbuj inaczej” Jest to ostatni etap ćwiczenia, którego celem jest próba wykonania polecenia w inny niż za pierwszym razem sposób. Jest to etap bardzo ważny, pozwalający przekroczyć własne stereotypy w myśleniu i działaniu. O ile przy wykonywaniu pierwszego polecenia raczej ujawniamy swój własny sposób myślenia o czymś, to w „spróbuj inaczej” (polecenie 2) powinniśmy przełamać schemat własnego myślenia i działania, zrobić coś inaczej niż dotychczas.”[6]

Szkoła może je z powodzeniem wprowadzić w życie. „Spróbuj inaczej” „globalny nastolatku”, a kreatywność stanie się dla ciebie codziennością. Zrobiłeś coś raz, zrób to samo ale inaczej.


Bibliografia:
Gajda, A. Osiągnięcia szkolne i kreatywność - w poszukiwaniu przyczyn zróżnicowania relacji, w: "Teraźniejszość-Człowiek-Edukacja" nr2/2015.
Karolak, W. Podstawy pracy kreatywnej, Polski Uniwersytet Wirtualny 2007.
Kloskowska, A. Kultura masowa. Krytyka i obrona, Warszawa 2005.
Melosik, Z. Teoria i praktyka edukacji wielokulturowej, Kraków 2007
Przybył, A. Szkoła nie musi być nudna, a nauka nie musi boleć. Wywiad z Agnieszką Tomasik z inicjatywy Kreatywna Pedagogika, w: "Polonistyka" maj/czerwiec 2016.




[1] Z. Melosik, Teoria i praktyka edukacji wielokulturowej, Kraków 2007
[2] tamże, s. 53.
[3] A. Kloskowska, Kultura masowa. Krytyka i obrona, Warszawa 2005.
[4] A. Gajda, Osiągnięcia szkolne i kreatywność - w poszukiwaniu przyczyn zróżnicowania relacji, w: "Teraźniejszość-Człowiek-Edukacja" nr2/2015,s. 69.
[5] A. Przybył, Szkoła nie musi być nudna, a nauka nie musi boleć. Wywiad z Agnieszką Tomasik z inicjatywy Kreatywna Pedagogika, w: "Polonistyka" maj/czerwiec 2016, s. 20.
[6] W. Karolak, Podstawy pracy kreatywnej, Polski Uniwersytet Wirtualny 2007.


autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz