3 października 2016

Ewaluacja w komunikacji międzykulturowej Elżbieta Rogalska




Ewaluacja w komunikacji międzykulturowej
           
Globalizacja jest jednym z czynników rosnącego zainteresowania międzykulturowości w pedagogice i szeroko pojętej edukacji. Pedagogika międzykulturowa zajmuje się relacjami między różnorodnymi kulturami. Przykładem takich relacji jest Erasmus- system wymiany między uczelniami z całego świata, studentów. Innym przykładem edukacji międzykulturowej są wyprawy doktorów klaunów. 

Doktor klaun a ewaluacja w edukacji międzykulturowej 
Osoby, które uczestniczą w takiej wyprawie są najczęściej wolontariuszami; spowodowane to jest brakiem środków mieszkańców tubylczych, którzy zazwyczaj żyją w nędzy; dlatego na wolontariuszy czyha ogromny ciężar pomocy tym ludziom, zapewnienia im lepszego komfortu życia, czasami wiozą ze sobą szczepionki, czy inne medykamenty, strona śmiechu i zabawy to tylko dodatkowy element, doktor klaun to przede wszystkim człowiek wrażliwy, który niesie pomoc, dzieli się wszystkim – zazwyczaj bezinteresownie[1]. Szczególną trudność sprawia zetkniecie się z chorym dzieckiem: „Wyjątkowo ciężko towarzyszy się dziecku dającemu nam do zrozumienia, że zdaje sobie sprawę z zagrożenia. Nie można go już rozweselić, nie interesują go nawet najśmieszniejsze zabawy. Czasami rodzice muszą się też pogodzić z tym, że dziecko w swojej bezsilności obrzuca ich wyzwiskami, odrzuca ich oddanie i zamyka się w sobie.”[2] Wolontariusz również spotyka się z tego typu sytuacjami, wówczas musi wyczuć, jak się zachować, nie ma recepty. Przykład doktorów klaunów w odniesieniu do ewaluacji w komunikacji międzykulturowej to niewątpliwie nawiązanie do fotoewaluacji Justyny Nowotniak. Badaczka oferuje w ramach fotoewaluacji odejście od schematycznego spotkania badaczy omawiających pozorne wnioski z własnych badań, które są tendencyjne w zależności od panującej władzy; w zamian oferuje pełen refleksji obraz tego czego badacz dokonał, zarejestrowany na kliszy aparatu fotograficznego, czy współczesnych kartach pamięci[3]. Doktor klaun może ukazać swoje działania i swoją przydatność właśnie przy pomocy fotografii, nie będzie więc musiał udowadniać, że to co opisuje, faktycznie miało miejsce. 

Ewaluacja w świecie wirtualnym
Wspomniana już globalizacja jest również przyczyną rozszerzania pola ewaluacji międzynarodowej o nowe programy w ramach konsolidacji metodologii i wnioskowania. Sytuację tą doskonale opisuje Leszek Korporowicz, pisząc: „Istnieje kilka ważnych przyczyn, które wymuszają konieczność zdobywania nowych kompetencji społecznych, w tym także międzykulturowych, we współczesnych procesach ewaluacyjnych o nasilającej się skali umiędzynarodowienia.”[4] Autor przedstawia owe przyczyny w czterech odsłonach: mobilności, rozwarstwienia się przestrzeni kontaktu, zbieżności i oddziaływania oraz odnowienia znaczenia identyfikacji z mniejszymi organizacjami[5]. Ewaluacja jest więc procesem stale dynamicznym, zwłaszcza w dobie coraz większego wymieszania narodowości w obrębie jednego kraju. Wszystkie narody, kraje są od siebie odmienne. Mają inne wartości, obyczaje, zwyczaje, inną historię, inne kompetencje. Jedną z nowo powstających przestrzeni staje się sieć internetowa. Świat wirtualny jest odmienny od tego rzeczywistego, wymaga innych kompetencji, znajomości rozpoznawania faktów od wymyślonych historii, stworzonych na potrzeby uczestnictwa w danym projekcie. Trudno mówić w takiej przestrzeni o wartości fotoewaluacji chociaż i tutaj ma swoje uzasadnienie w postaci screenshotów. Jednak poprzez fotografię czy zrzuty ekranu, w świecie wirtualnym trudno dociec czy badani są szczerzy, czy włożyli maski za ekranem, po drugiej stronie, za oceanem i milionami kilometrów od badacza. 



Bibliografia:
Grzybowski, P. Doktor klaun! Terapia śmiechem, wolontariat, edukacja międzykulturowa, Kraków 2012.
Korporowicz, L. Ewaluacja jako komunikacja. Od animacji do alienacji, w: „Kwartalnik Pedagogiczny” nr 4/2015.
Nowotniak, J. Etnografia wizualna w badaniach i praktyce pedagogicznej, Kraków 2012.
 



[1] P. Grzybowski, Doktor klaun! Terapia śmiechem, wolontariat, edukacja międzykulturowa, Kraków 2012, s. 236.
[2] Tamże, s. 70.
[3] J. Nowotniak, Etnografia wizualna w badaniach i praktyce pedagogicznej, Wydawnictwo Impuls, Kraków 2012,s. 239.
[4] L. Korporowicz, Ewaluacja jako komunikacja. Od animacji do alienacji, w: „Kwartalnik Pedagogiczny” nr 4/2015, s. 47.
[5] Tamże, s. 48-49. 

autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz