10 marca 2016

Analiza książki „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej” M.A. Kardyni, P. Rogoziński Elżbieta Rogalska





Opis publikacji:
Artykuł przedstawia zawartość książki pt. „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej” autorstwa M.A. Kardyni i P. Rogozińskiego. Artykuł uświadamia wartość tego gatunku poezji dla współczesnych rozterek egzystencjalnych człowieka.



Analiza książki „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej” M.A. Kardyni, P. Rogoziński


            Analiza, którą przedstawię poniżej będzie prezentować zawartość książki Mieszka A. Kardyni oraz Pawła Rogozińskiego pod tytułem „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej”. Poprzez ukazanie zawartości książki artykuł ten ma na celu zwrócenie uwagi czytelnika na problemy egzystencjalne, na problem braku ciszy w kulturze chaosu, w obliczu globalizacji, kultury instant, kultury spektaklu – o których tak wiele pisał Zbyszko Melosik. Pobocznym celem jest zapoznanie czytelnika z poezją protomistyczną.
            Mieszko A. Kardyni i Paweł Rogoziński napisali wspólnie jeszcze wiele pozycji literackich. Między innymi: „Historia literatur latynoamerykańskich. Literatury prekolumbijskie.” , „czerwony/rojo. poezja latynoamerykańskiego surrealizmu (antologia)”. Tytuły wskazują, że autorzy wybierają tematy związane z latynoamerykańską literaturą. Prezentowana książka również jest powiązana z tym typem literatury. „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej.” – jest poświęcona temu nurtowi ale tylko w ujęciu twórców latynoamerykańskich i im pokrewnych. Jak sami autorzy piszą jest to poezja interiorystyczna – co oznacza nastawienie do wewnątrz. Protomiści szukają prawdy w zagłębianiu się we własne wnętrze, pragną odkryć największą tajemnicę świata – czego wyrazem, w tym przypadku, są wiersze.
            „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej” zaczyna się wstępem. Następnie następuje prezentacja wierszy. System jaki obrali autorzy to krótka prezentacja autora na jednej stronie, na kolejnych jeden bądź kilka jego utworów. Pierwsze wiersze są autorstwa Luisa Hernandeza: „W wilgotnej kałuży”. Maria del Carmen Soler przedstawia „Słowo”, „Oczy poety”, „Mistycy”, „Nie jesteśmy sami”. Clara Janes to kolejny autor, tym razem oferuje: „Róże ognia” rozciągające się na kilka stron. Guillermo Perez Castillo zaprasza do odwiedzenia jego świata pod następującymi tytułami: „Pieśń o skale”, „Przemienienie”, „Złorzeczenie”, „Pieśń o cieniu”. Pablo de Jesus wyraża tajemnice w utworze: „Eidos”. David Escobar Galindo stworzył wręcz własny „Modlitewnik” składający się z czterech aktów, w prezentowanej książce przedstawia również utwór „Umarł człowiek”. Marco Martos poszukując jedności z Bogiem, wyraził chęć pojednania się z nim w utworze: „Mroczna noc”. Leon David dokonuje analizy badawczej egzystencji człowieka w utworze: „Maria”. Teresita Hernandez poszukuje światła Bożego w utworach: „Prawda”, „Proch gwiazd”, „Anioły z marmuru”. Natomiast Carmen Riaza wyraża miłość do stwórcy w utworze: „Ale istniejesz…”, „Każda chwila była okrutna”. Freddy Bretón Martinez przywołuje miłość od stworzyciela w utworze: „Samarytanka”, „Wieczerza”. Blas Jimenez łączy poszukiwania tajemnicy z obcością kosmosu w utworach: „Akceptacja”. Angel Rivera Juliao prezentuje utwory: „Podróż ku światłości” oraz „Gość pierworodny”. Jose Nicas Montoto oferuje wiersz z biblijnym szlifem, który nosy tytuł: „Oświecony”. Johanna Goede posługuje się językiem symboli w drodze ku prawdzie: „Droga”, „Fragmenty”, „Modlitwa”, „Kobieta”. Servido Candelaria stara się opisać dzieło stworzenia w utworze pod tytułem „Strumień”, by następnie dokonać „Refleksji”. Jose Maria Munoz Quirós czerpie dużo z tradycji mistycznej, stara się ukazać tajemnice w utworze: „Słowo w ogniu”. Miguel Angel Duran pochodzi z Republiki Dominikany i prezentuje utwór: „Poszukiwanie”, „Pierwsze owoce”, „Prymicje”. Tulio Cordero ksiądz napisał: „Asceza”, „Niekiedy noc i jej zwierciadła”. Maria del Carmen Rodriguez Luna poszukuje prawdy o kobiecie, czego wynikiem są wiersze: „Światłość ciał”, „Martwe Ogniste Drzewa”. Carmen Perez Valerio oferuje zrozumienie sensu Istnienia w utworach: „Niekończący się taniec”, „Obecność”, „Wilia”. Pedro Jose Gris myśliciel, eseista i poeta pochodzący z Republiki Dominikany prezentuje utwór pod tytułem „Przypadek istnienia”. Teodoro Rubio prezentuje utwory: „Gdy rozlegnie się Twój głos”. Natomiast Iki Tejada prezentuje rozumienie transcendencji w utworach: „Powiew Twej dłoni”, „Bolesne oddanie”. Daniel Baruc przywołuje estetykę wieczności w utworach: „Tylko Bóg”, „Jedno jest życie”, „Niebem przepełniony”. Jaime Tatem Brache oddaje sedno metafizyczne w utworach: „Dzieło Twoich rąk”. Juan Miguel Dominguez poszukuje prawdy zbłąkanych nieskalanych dusz, a tego wyrazem są jego utwory między innymi: ”Pozwalasz się dostrzec w zagajniku”, „List, który można wysłać kilka razy”. Mónica Galleano Lehmann to autorka zafascynowana wiersza Safony, w niniejszej książce prezentuje utwory: „Pokora”, „Kropla nieba”, „Krzyk duszy”. Jose Acosta opowiada o przekraczaniu czasu, w utworze pod tytułem „To okno”. Angel Dario Carrero poszukuje siebie w pędzie między prostym a wzniosłym, w zebranym tomiku znajdziemy jego utwory pod tytułem: „Stworzony”, „Wieczność”, „Tak wolę”. Kolejnym autorem jest Fausto Leonardo Henriguez, który w utworach stara się przekazać moc wszechświata, w prezentowanej książce wybrano utwór „Zakochany ptaszek”. Roberto Jose Adames psycholog sądowy i specjalista w zakresie praw człowieka napisał między innymi: „Bezkresna modlitwa”, „Noc”, „Wiersz”. Valentin Amaro prezentuje: „Ujrzałem Cię dzisiaj jak we łzie stępujesz”. Belkis Torres przepełniony duchem mistycyzmu prezentuje jego odzwierciedlenie w utworze: „Głos mistrza”. Ramón Fari Rosario poszukuje prawdziwej miłości, a podczas tych poszukiwań napisał: „Słowa”. Ayerim Villanueva posługuje się estetyczną zmysłowością, przykłady to: „Bez Ciebie zagubić się mogę”. Emilio Rodriguez Gonzalez poszukuje wieczności, a wyniki tych poszukiwań można znaleźć w utworze: „Blask”, „Scenariusz”, „Manifest”, „Odległe echa”. Wszystkie prezentowane utwory odnoszą się do zbawiciela i są napisane przez latynoamerykanów.
            Podsumowując książka autorów M.A. Kardyni i P. Rogozińskiego to religijne utwory latynoamerykańskie poświęcone poezji protomistycznej. Nie jestem zwolennikiem wplatania religii do poezji. Jednak gatunek prezentowany w pozycji literackiej „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej”, najprościej rzecz ujmując, nie ma wyjścia, jest skazany na mistyczność związaną z transcendencją ujętą w ramy danej religii.



Kategoria: Artykuł
Dziedzina: Pedagogika Ogólna, Edukacja Polonistyczna
Literatura:
Kardyni M.A, Rogoziński P., „Słyszenie ciszy. Antologia poezji protomistycznej”, Kraków 2013r.
Melosik Z., „Teoria i praktyka edukacji wielokulturowej”, Kraków 2007r.
Orzelska J., „W stronę pedagogiki istotnej egzystencjalnie”, Kraków 2014r.
Maliszewski K., „Nowa poezja polska 1989 - 1999”, Wrocław 2005r.
Szkudlarek T., Melosik Z., „Kultura tożsamość i edukacja. Migotanie znaczeń”, Kraków 2010r.


Elżbieta Rogalska 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz