26 listopada 2015

Opornik i taniec, analiza edukacyjna z metaforą Elżbieta Rogalska



 
Na zdjęciu widać rezystor (opornik), czyli taki „wstrzymywacz” prądu, oznacza to, że kiedy prąd biegnie po kablach i trafi na opornik, zaczyna biec w wolniejszym tempie (z mniejszą mocą) proporcjonalną do tego jaką moc może przyjąć opornik. Charakterystyczne dla niego jest to, że prąd zamienia w ciepło (no tak bo coś musi się dziać z tym nadmiarem prądu, który redukuje).[1]

Tyle edukacji fizyczno-mechanicznej. Teraz przejdziemy do omówienia kulturowego. Kiedyś w czasie komuny zomowcy zabijali za posiadanie opornika przy sobie. Wówczas był to symbol oporu wobec władzy (PRL).  Pewne doniesienia mówią iż symbol ten ma powrócić, jako znak sprzeciwu wobec rządu PiS.  Dzisiaj to również znak Komitetu Obrony Demokracji. Symbole mają to do siebie, że mają coś mówić, oznaczać, znaczyć. Wobec tego wybór opornika jako znak oporu jest bardzo adekwatny. Tutaj nasuwa się aspekt pedagogiczny, czy nauczyciele powinni nosić opornik w widocznym miejscu i z pomocą hidden curriculum[2] (ukrytego programu nauczania) przekazywać podświadome podejście do życia? Czy powinni poświęcić trochę czasu na omówienie dawnych zdarzeń prezentujących symbolikę opornika? Opór wobec władzy[3] to również zagadnienie dla pedagogiki ogólnej – jak wykształcić młode pokolenie w duchu patriotyzmu i w duchu walki o własne dobro, odważnych i myślących. 

Opornik zakłada na krawędź koszuli
Biegnę by szukać ciebie wśród tłumu
Odpieram ataki z przecznic i zjazdów
Nie tańczmy razem, nie rozmawiajmy

Nie tańczmy, nie rozmawiajmy
Nie razem

Nie tańczmy, nie rozmawiajmy
O krawędź

Oporu, przed muru
Bez kuli[4]


Elżbieta Rogalska

Opis publikacji: Artykuł to krótka charakterystyka historyczna mechanizmu nazwanego opornikiem. Analiza ta obejmuje punkt widzenia edukacji mechanicznej jak i społecznej. Zaprezentowana jest również metafora odnosząca się do życia w oporze wobec czegoś niejasnego, nie do końca wyjaśnionego zjawiska, które zostało zaprezentowane w postaci wiersza.

Literatura:  
J. Nowotniak, Ukryty program szkolnej rzeczywistości, Szczecin 2002, wyd. Kwadra.
H. Kybett, E. Boysen, Elektronika dla każdego. Przewodnik, Gliwice 2012, wyd. Helion.



[1] H. Kybett, E. Boysen, Elektronika dla każdego. Przewodnik, Gliwice 2012, wyd. Helion.
[2] J. Nowotniak, Ukryty program szkolnej rzeczywistości, Szczecin 2002, wyd. Kwadra.
[3] Pisali o tym: M. Chutorański i O. Szwabowski z Uniwersytetu Szczecińskiego.
[4] Autor: Elżbieta Rogalska.


autor: Elżbieta Rogalska: z wykształcenia technik informatyk, pedagog. Pracuje jako copywriter - content marketer. 

Pedagog, technik informatyk. Publikowała na łamach: "Edukacja i Dialog", "Nestor" i licznych portalach edukacyjnych i poetyckich.
Zajmuje się tematyką:  Przywództwem w edukacji, Tanatopedagogiką, Ciszą w życiu i twórczości Janusza Korczaka, Sytuacją Szkoły Wyższej w Polsce, Michelem Foucaultem, Reportażem, Horrorem wampirycznym,  Mateuszem Grzesiakiem, Justyną Nowotniak, e-commerce, content-marketing, SEO.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz